“Koğuş sessizdi. Sadece makinelerin sürekli bip sesleri ve gece lambasının loş ışığı duyuluyordu.”

Kadın neredeyse üç aydır hareketsiz yatıyordu. Solgun yüzü, beyaz çarşafların arasında kaybolmuş gibiydi. Kocası her gün gelip elini tutuyor, başını yanındaki yastığa koyuyor ve sevgi dolu sözler fısıldıyordu. Hemşireler onu gördükçe iç geçiriyor, “Gerçek aşk işte bu,” diye konuşuyorlardı kendi aralarında. Onun sabrı ve sadakati, hastane koridorlarında dilden dile dolaşmıştı.

Ama o gece her şey farklıydı.

Doktorlar umut kalmadığını söylemişti. Beyin aktiviteleri neredeyse yok denecek kadar azdı. Organları tek tek iflas etmeye başlamıştı. “Artık makineler sadece zamanı uzatıyor,” demişti başhekim, ciddi bir ses tonuyla. “Bir karar vermeniz gerekiyor.”

Adam yıkılmıştı. Gözleri kan çanağına dönmüş, sakalları uzamıştı. “Biraz zaman… Sadece vedalaşmak için,” diye yalvardı.

Şimdi odadaydı. Kapı kapalıydı. Loş ışık, karısının yüzüne gölgeler düşürüyordu. Soğuk elini tuttu. Parmakları titriyordu. Eğildi, alnından öptü. Ve kulağına, kimsenin duymaması gereken o cümleyi fısıldadı:

“Her şeyi biliyorum. O geceyi… ve beni nasıl kandırdığını.”

O anda makinelerin bip sesi değişti.

Kapının arkasında biri vardı. Genç bir hemşire. Tesadüfen değil… Bilerek. Son haftalarda adamın davranışlarında bir tuhaflık sezmişti. Fazla mükemmeldi. Fazla düzenli. Acısı bile sanki prova edilmiş gibiydi. Bu gece içindeki huzursuzluk onu kapının arkasında durmaya zorlamıştı.

Adam fısıldamaya devam etti.

“Arabanın frenlerini kimin sabote ettiğini sandın? Kimsenin anlamayacağını mı düşündün? O adamla kaçacaktın… Paralarla birlikte.”

Hemşirenin kalbi hızlandı. Ne diyordu bu adam?

Kadının parmaklarından biri hafifçe kıpırdadı.

Adam fark etmedi. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama sesi sertti.

“Ben öğrenmeden önce planın hazırdı. O yüzden freni ben kestim. Ama ölmedin… Sadece komaya girdin. Üç aydır burada yatıyorsun. Ve ben her gün yanında rol yaptım.”

Makinelerin sesi hızlandı.

Hemşire donup kalmıştı. İçeri dalmalı mıydı? Yoksa duydukları bir şokun ürünü müydü?

Adam eğildi, yüzü kadının yüzüne çok yakındı şimdi.

“Şimdi makineleri kapatacaklar. Herkes bunun trajik bir kaza olduğunu sanacak. Ve ben özgür olacağım.”

Tam o anda kadının göz kapakları titredi.

Adam geri çekildi. Nefesi kesildi.

Kadının dudakları hafifçe aralandı. Çok zayıf, neredeyse duyulmayacak bir ses çıktı:

“…duydum.”

Adamın yüzü bembeyaz oldu.

Kapı birden açıldı. Hemşire içeri daldı. “Doktor! Doktor!” diye bağırdı koridora doğru.

Monitördeki çizgiler hareketlenmişti. Beyin dalgaları artıyordu. Kalp ritmi güçleniyordu. Oda bir anda panik ve koşuşturmayla doldu.

Doktorlar içeri girdi. “Bu imkânsız,” diye mırıldandı biri. “Üç aydır hiçbir tepki yoktu!”

Kadının gözleri aralandı. Bulanık bakışları önce tavana, sonra yanındaki adama kaydı.