-
- Doğum yapmak üzereyken kocam bana abartmamamı söyleyip annesinin doğum günü kutlamasına gitti. İki gün sonra eve gülümseyerek döndü, ta ki onu bekleyen manzara onu dehşete düşürene kadar. İlk kasılmam başladığında, elimde bir bardak suyla mutfakta duruyordum. Bardak elimden kayıp yere saçıldı ve paramparça oldu. “Cameron,” diye fısıldadım bir yandan elimi karnıma bastırırken. “Bir şeyler çok yanlış gidiyor.” Kocam, dikkati önemli bir şeyden çalınmış bir adamın sinirliliğiyle gözlerini telefonundan kaldırdı. Ama önemli olan iş değil, annesinin doğum günü yemeğiydi. Koyu gri bir takım elbise giymiş, saçları geriye taranmış ve mutfak lambalarının altında saati parıldıyordu. Annesi Pamela o akşam altmış beşinci yaş gününü kutlayacaktı ve Cameron’ın aklında, annesinin partisini kaçırmak, karısını doğum yaparken yalnız bırakmaktan daha büyük bir ihanet olurdu. Bu sefer daha şiddetli bir kasılma daha geldi ve nefes almakta zorlanarak tezgâhın üzerine eğildim. “Cameron, lütfen, bebeğin yakında doğacağını düşünüyorum.” Gözlerini devirdi ve iç çekti. “Sienna, abartmayı bırak.” Bu sözler bana korkunun kendisinden bile daha soğuk geldi. 38 haftalık hamileydim ve doktorum tansiyonumun dengesiz olduğunu söylemişti. Cameron’a doğrudan, o da başını sallayıp dinliyormuş gibi yaparken, şiddetli ağrı, baş dönmesi veya kanama yaşarsam hemen hastaneye gelmem gerektiğini söylemişti. Elbisem terden sırılsıklam olmuştu, bacaklarım titriyordu ve vücudumun her yeri bir şeylerin ters gittiğini haykırıyordu. Cameron adadan araba anahtarlarını kaptı. “Sen hep böyle yapıyorsun ve ailemin bana ihtiyacı olduğu bir dönemde her şeyi krize çeviriyorsun,” diye çıkıştı. Ona inanmazlıkla baktım. “Çocuğunuzun şu anda size ihtiyacı var.” Kapı eşiğinde durdu ve acı bir kahkaha attı. “Annemin altmış beşinci doğum günü var ama sen dokuz aydır hamilesin, o yüzden birkaç saat daha bekleyebilirsin.” Sonra evden çıktı. Ön kapı o kadar şiddetli bir şekilde kapandı ki, koridor duvarındaki resim çerçeveleri titredi. Onu beş kez aramayı denedim ama her seferinde aramayı reddetti. Altıncı denemede ise telefonu doğrudan sesli mesaja yönlendirildi. O zamana kadar ortalık kan içindeydi. İlk başta çok fazla değil, sadece odayı sallamaya yetecek kadar. Titreyen parmaklarımla acil servisleri aradım ve kapının arkasından sağlık görevlilerinin beni göremeyeceğinden korktuğum için sürünerek giriş kapısına doğru ilerledim. Ağlayarak, “Kocam beni terk etti,” dedim görevliye. “Yalnızım ve hamileyim, lütfen acele edin.” Ambulans dokuz dakika sonra geldi. Tavanda yanıp sönen kırmızı ışıkları hatırlıyorum. Frank adında bir sağlık görevlisinin bana uyanık kalmamı söylediğini hatırlıyorum. Fetal sıkıntı ve olası plasenta ayrılması kelimelerini duyduğumu hatırlıyorum. Sonra her yer beyaz ışıklarla, hızla gelen seslerle ve bir doktorun acil ameliyat çağrısıyla doldu. İki gün sonra Cameron gülümseyerek eve geldi.
-
- Yorgun bir eş ve yeni doğmuş bir bebek bulmayı bekliyordu. Bunun yerine ön kapıyı açtı ve korkudan yere yığıldı. Cameron, annesinin doğum günü yemeğinde biftek yerken, benim acil durum ışıkları altında ameliyat edildiğimden habersizdi. Kızımız Hannah Joy Hawkins’in dünyaya hiç ses çıkarmadan geldiğinden haberi yoktu. Hemşirenin omzuma bir elini koyup, göğsümden aşağısı uyuşmuş bir halde tavana bakarak sessizce Tanrı’yla pazarlık ederken, ona müdahale ettiklerini fısıldadığından haberi yoktu. Bunu bilmiyordu çünkü hiç gelmedi. O gece de, ertesi sabah da, hatta hastane acil durum iletişim listemden onu aradıktan sonra bile aramadı. Daha sonra öğrendim ki, hemşireye karısının abarttığını ve gerçek bir haber olduğunda aramasını söylemiş.Gerçekten de haber değeri taşıyan şeyler vardı. Hannah hayatta kaldı, ama zar zor. Küçük yüzüne ayakkabı bağcığından daha ince tüpler yapıştırılarak uzman bakım ünitesine kaldırıldı. Çok fazla kan kaybettim ve tansiyonum iki kez düştü. On altı saat boyunca doktorlar beni, yanıp yanmayacağından emin olmadıkları bir mum gibi izlediler. Ablam Wendy, cevapsız aramalarımın hepsini gördükten sonra şafak sökmeden önce geldi. Evimi boş buldu; mutfak zemininde hâlâ kırık cam parçaları vardı ve koridorun yakınında bir kan lekesi duruyordu. Hastaneye gelen oydu. Ben kalem tutmayı bile doğru dürüst beceremezken, formları imzalayan oydu. O, küçük kuvözün yanında durup sessizce ağlayan, babasının korkak olmasına rağmen sevildiğini fısıldayan kişiydi. İkinci sabah uyandığımda Wendy, elinde telefonumla yatağımın yanında oturuyordu. Yüzü öfkeden bembeyazdı. “Sienna, bunu görmelisin,” dedi. “Cameron fotoğraflar paylaştı.” Ağır ilaçların etkisiyle gözlerimi kırpıştırdım. “Neyden bahsediyorsunuz?” Ekranı bana doğru çevirdi. Orada, Pamela’nın yanında gülümseyerek, elinde şampanya tutarak ve altın balonların altında akrabalarıyla çevrili halde duruyordu. Fotoğrafın altındaki yazıda ise ailenin her zaman öncelikli olduğu belirtiliyordu. İçimde bir şey sustu. Hemşire içeri girip hayati belirtilerimi kontrol etti ve yüzümü gördü. “Kocanızla eve giderken kendinizi güvende hissediyor musunuz?” diye sordu. Çok basit bir soruydu. Ama bu, yıllarca sadece bir duvar olduğunu sandığım bir kapıyı araladı. Cameron’ın acımı her küçümsediği anı düşündüm. Pamela’nın beni hassas diye nitelendirdiği her anı. Sırf huzuru korumak için her özür dilediğim anı. Sonra Hannah’ı düşündüm; babası benim doğumumu bir rahatsızlık gibi gördüğü için cam bir kutunun içinde nefes almakta zorlanıyordu. Cameron üçüncü öğleden sonra, yolcu koltuğunda artmış pastayla gülümseyerek eve doğru arabayla gelirken, ben çoktan kararımı vermiştim. Bir kadın görmezden gelinmeyi affedebilir. Hatta aşağılanmayı bile atlatabilir. Ama bir erkek onu yaşamla ölüm arasındaki eşikte terk edip kendi çocuğunu da orada bıraktığında, kutsal bir şey sarsılır. Aşk her zaman gürültüyle ölmez. Bazen bir hastane odasında, minicik bir kalp atışının yanında, bir anne sonunda çocuğunu korumanın evliliği korumaktan daha önemli olduğunu anladığında ölür. Cameron, elinde annesinin doğum gününden kalan pasta ve yüzünde alaycı bir gülümsemeyle öğleden sonra saat iki buçukta ön kapıyı açtı. “Sienna?” diye seslendi. “Umarım öfken dinmiştir.” Sonra kanı gördü. Wendy temizlemeyi reddetmişti. Tam olarak neyi geride bıraktığını görmesi gerektiğini söylemişti. Koridorun yakınındaki leke koyu kahverengi bir lekeye dönüşmüştü. Kırık cam parçaları mutfak fayanslarında hala parıldıyordu. Hastane bilekliğim, basılı ve bekleyen bir yığın yasal evrakın yanında giriş masasında duruyordu. Cameron pastayı düşürdü. Pasta yüzüstü yere düştü. “Burada ne oldu?” diye fısıldadı. Oturma odasından eniştem Robert göründü. Polis memuruydu, Wendy’nin kilitleri değiştirmesine yardım etmek için vardiyasından direkt olarak arabayla gelmişti ve hâlâ üniforması üzerindeydi. Cameron’ın yüzü paramparça oldu. “Siena nerede?” Robert, “Hastanede,” dedi. “İki gün önce orada olman gerekiyordu.” Cameron sendeledi ve destek almak için duvara tutundu. “Peki ya bebek?” Wendy elinde küçük bir gece çantasıyla merdivenlerden aşağı indi. Gözleri kızarmıştı ama sesi buz gibiydi. “Kızınız hayatta, ama bu sizin sayenizde değil.” Dizleri neredeyse çökecekti. Bir anlığına, sanırım gerçekten de ihmalkarlığının bizi neredeyse öldürdüğünü anladı. Dramatik bir suçlama olarak değil, aşırı tepkim olarak da değil, bir gerçek olarak. Telefonuna uzandı. “Hemen oraya gitmem gerek.” Robert kesin bir dille “Hayır” dedi.