-
- Dedem o anda bana yıllardır saklanan bir sırrı anlatmaya başladı. “Annenle baban öldüğünde sana yalnızca onların bir trafik kazasında hayatını kaybettiğini söyledim. Ama sana her şeyi anlatmadım.” Boğazım düğümlendi. “Ne demek bu?” Dedem Duru’yu kucağında tutarken koltuğa oturdu. Ben de karşısına geçtim. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki kendi sesini duyabiliyordum. “Sen doğduğunda annen çok korkmuştu,” dedi. “Benden mi?” “Hayır. Seni kaybetmekten.” Bu cümleyle birlikte kafam daha da karıştı. Dedem derin bir nefes aldı. “Annenin bir ikiz kardeşi vardı. Adı Selim’di. Sen doğmadan yıllar önce aileden uzaklaştırıldı. Çünkü genç yaşta çok kötü insanlarla arkadaşlık etmeye başlamıştı. Borçları vardı, başı sürekli belaya giriyordu. Annen onunla bütün bağını koparmıştı.” “Bunun Murat’la ne ilgisi var?” Dedem gözlerini Duru’nun yüzüne çevirdi. “Çok büyük ilgisi var.” Bir an sustu. “Senin sevgilin Murat’ın soyadını hiç sormadım. Çünkü annen bana yıllar önce bir isim vermişti. Eğer bir gün o aileden biri hayatına girerse seni uyarmamı istemişti.” Dudaklarım kurudu. “Ne ailesi?” Dedem cevap vermeden önce bana uzun uzun baktı. “Babanın ailesi.” İçimden bir şey koptu. “Benim babamın ailesi mi?” “Evet.” Başımı iki yana salladım. “Bu mümkün değil. Murat’ın babasının kim olduğunu bile bilmiyorum.” Dedem titreyen elleriyle cebinden eski bir zarf çıkardı. “Annen bunu bana senin için bıraktı.” Zarfı uzattığında ellerim titriyordu. Üzerinde yalnızca adım yazıyordu. Zarfı açtım. İçinden eski bir fotoğraf çıktı. Fotoğrafta genç annem, babam ve başka bir adam vardı. Adamın yüzünü görünce nefesim kesildi. Çünkü o yüzü daha önce görmüştüm. Murat’ın eski evinde, duvarda asılı duran bir fotoğrafta. “Bu…” diye fısıldadım. “Evet,” dedi dedem. “Murat’ın babası.” Fotoğrafı elimden düşürecektim. “Peki annem neden bana bunu hiç anlatmadı?” “Çünkü senin onun ailesinden uzak büyümeni istedi.” Dedem anlatmaya devam etti. “Annen, babanın ölümünden sonra o aileyle bütün bağını kopardı. Seni onların hiçbir şekilde bulmasını istemedi. Özellikle de Murat’ın babasının geçmişte yaptığı bazı şeylerden sonra…” “Ne yapmış?” Dedem başını öne eğdi. “Babanla annenin kazası sandığın kadar basit değildi.” O cümleyle bütün dünya sustu. “Ne diyorsun?” “Arabanın frenleriyle oynanmıştı.” Nefesim kesildi. “Hayır…” “Polis bunu kesin olarak kanıtlayamadı. Ama annen ölümünden kısa süre önce bana bir mektup bıraktı. Eğer başına bir şey gelirse seni korumamı ve geçmişi senden saklamamı istedi.” Gözyaşlarım yüzümden akıyordu. “Peki Murat?” Dedem bu kez daha da zor bir şekilde konuştu. “Murat’ın babası yıllar önce kayboldu. Aile, onun öldüğünü söyledi. Ama annen onun hâlâ hayatta olduğuna inanıyordu.” “Ve Murat bunu biliyor muydu?” “Bilmiyorum.” Tam o sırada Duru ağlamaya başladı. Dedem onu kucağında sallarken gözleri yine bebeğin yüzüne takıldı. “Benim asıl korktuğum şey bu değildi,” dedi. “Daha ne olabilir?” “Duru’nun gözleri.” Şaşkınlıkla ona baktım. “Gözlerinin neyi var?” “Senin annenin ailesinde çok nadir görülen bir özellikti. Bir göz mavi, diğer göz koyu kahverengi.” Elimdeki fotoğrafa tekrar baktım. Annemin yanında duran adamın gözleri de aynıydı…
-
- Bir gözü mavi, diğeri neredeyse siyahtı. “Demek Duru…” “Evet,” dedi dedem. “Onu görünce yıllar önce gördüğüm bir yüzü hatırladım.” Bir anda Murat’ın neden ortadan kaybolduğunu düşündüm. “Dede, Murat bütün bunları biliyor olabilir mi?” “Bilmiyorum. Ama neden kaybolduğunu öğrenmek zorundasın.” O gece sabaha kadar uyuyamadım. Ertesi sabah dedemin verdiği numaradan Murat’ı aradım. Telefon uzun süre çaldı. Tam kapatacakken açıldı. Karşı taraftan yalnızca nefes sesi geliyordu. “Murat?” Sessizlik. “Benim. Bebeğimiz doğdu.” Bir süre sonra titrek bir ses duyuldu. “Onu gördün mü?” “Evet.” “Gözlerini?” Kalbim duracak gibi oldu. “Sen Duru’nun gözlerini nereden biliyorsun?” Murat sustu. Sonra çok alçak bir sesle konuştu. “Çünkü seni bırakmamın sebebi bebeğiniz değildi.” “Öyleyse neydi?” “Babanın ölümünü araştırdım.” Elimdeki telefon titremeye başladı. “Ne öğrendin?” “Babanın kazası değildi.” Dedem de karşımdaki konuşmayı duyuyordu. Murat devam etti: “Babanın ölümünden önce görüştüğü son kişi benim babamdı.” Gözlerim doldu. “Peki sen neden ortadan kayboldun?” “Çünkü babamın hâlâ hayatta olduğunu öğrendim.” O anda dedem ayağa kalktı. “Telefonu bana ver,” dedi. Murat’ın sesini duyunca dedemin yüzü değişti. “Sen kimsin?” diye sordu. Karşı taraftan birkaç saniye sessizlik geldi. Sonra Murat tek bir cümle söyledi: “Ben sizin yıllardır öldü sandığınız adamın oğluyum.” Dedem sandalyeye çöktü. Ben ise olduğum yerde donup kaldım. Fakat asıl şok bundan sonra geldi. Murat, babasının yerini bulduğunu ve onunla yüzleşmeye gittiğini söyledi. Ancak gitmeden önce bize bir adres göndermişti. Adresi görünce dedemin yüzündeki bütün renk çekildi. Çünkü o adres, babamla annemin öldüğü kazanın gerçekleştiği eski yolun hemen yanındaki terk edilmiş çiftliğe aitti. Ertesi gün dedemle birlikte oraya gittik. Çiftlik yıllardır kullanılmıyordu. Kapıyı açtığımızda içeride eski eşyalar, paslanmış aletler ve duvarda asılı birkaç fotoğraf vardı. Fotoğrafların arasında annemin de olduğu bir kare buldum. Ama fotoğrafın arkasındaki tarih beni daha da şaşırttı. Annem, babam ve Murat’ın babası aynı gün oradaydı. Fotoğrafın altında annemin el yazısıyla tek bir cümle vardı: “Bir gün kızım gerçeği öğrenirse, ona kimin gerçekten babasını öldürdüğünü söyleyin.” Elim titreyerek yazıyı okudum. Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi. “Artık öğrenmesinin zamanı geldi.” Arkamı döndüm. Kapının yanında yaşlı bir adam duruyordu. Yüzünü gördüğüm anda dedem nefesini tuttu. Çünkü karşımdaki adam, yıllardır öldüğünü sandığımız Murat’ın babasıydı. Adam bana baktı, sonra Duru’ya. Gözleri doldu. “Babanı ben öldürmedim,” dedi. “Ama o kazanın olmasını engelleyebilirdim.” Sessizce ona baktım. “Peki neden engellemedin?” Adam başını eğdi. “Çünkü korkaktım.” Yıllarca saklanan gerçek sonunda ortaya çıkmıştı. Babamın ölümünün ardında tek bir kötü insan değil, susan, korkan ve gerçeği gizleyen insanlar vardı. Murat kısa süre sonra yanımıza geldi. Bana baktı. “Ben senden kaçmadım,” dedi. “Seni ve Duru’yu bu karanlıktan uzak tutmaya çalıştım.” O an ona sarılmadım. Çünkü affetmek için zamana ihtiyacım vardı. Ama ilk kez neden gittiğini anlıyordum. Dedem ise Duru’yu kucağına aldı ve uzun süre ona baktı. “Bunca yıl seni koruduğumu sandım,” dedi bana. “Oysa bazen bir insanı korumanın yolu gerçeği saklamak değil, doğru zamanda gerçeği anlatmaktır.” Aylar sonra hayatımız yavaş yavaş düzene girdi. Murat geçmişiyle yüzleşti. Dedem yıllardır taşıdığı yükten kurtuldu. Ben ise annemin bıraktığı mektupları tek tek okudum. En son mektubun sonunda yalnızca şu cümle vardı: “Bir gün kendi çocuğun olduğunda, ona korkuyla değil gerçekle bir hayat kur.” O gün Duru’yu kucağıma aldım. Bir zamanlar gözlerinde korkunç bir sırrı gördüğümü sandığım kızımın gözlerine şimdi başka türlü bakıyordum. Onun gözleri artık bana geçmişi değil, geleceği hatırlatıyordu. Çünkü bazı sırlar insanları korumaz. Sadece acıyı yıllarca erteler. Ve ben, Duru’nun hayatına aynı sessizlikle başlamaması için ona verebileceğim en büyük mirasın para ya da bir ev değil, gerçeği bilme hakkı olduğuna karar verdim.