Gece saat ikide, Ankara’da ince bir yağmur sessiz sokakları kaplarken elli sekiz yaşındaki Banu Karahan, elindeki soğumuş kahvesiyle telefon ekranına bakıyordu. Yıllarını oğluna adayan, onun başarılı olması için her fedakârlığı yapan bir anneydi. Ancak o gece gelen kısa bir mesaj, bütün hayatını sorgulamasına neden oldu.

Mesaj oğlundan, Gökhan Karahan’dan gelmişti.

“Anne, bu evi ailemiz güvende olsun diye aldığını biliyorum ama kayınvalidem Nevin Hanım, torununun doğum gününe gelmeni istemiyor. Senin varlığının misafirleri rahatsız edeceğini düşünüyor.”

Banu mesajı defalarca okudu. En çok canını acıtan ise oğlunun annesini savunacak tek bir cümle bile kurmamış olmasıydı.

Yıllar önce Gökhan’ın kurduğu ilk şirket iflasın eşiğine geldiğinde herkes ondan umudunu kesmişti. Ancak Banu bütün birikimini ortaya koymuş, milyonlarca lira değerindeki villayı satın almış, oğlunun borçlarını ödemiş ve evi kendi kurduğu aile şirketi üzerine kaydettirmişti. Böylece hem alacaklılardan korumuş hem de oğlunun geleceğini kurtarmıştı.