-
- Çocuklu bir kadınla evlenmenin hayatımı bu kadar değiştireceğini, o kapıyı ilk kez çaldığım gün asla tahmin edemezdim. Benim adım Kadir. Otuz sekiz yaşındayım ve hayatım boyunca düzenli, sakin bir yaşam sürmüştüm. İşime gider, akşam eve gelir, hafta sonları arkadaşlarımla buluşurdum. Evlilik düşüncem vardı ama açıkçası kalbimi gerçekten yerinden oynatacak biriyle karşılaşacağıma inanmıyordum. Ta ki Zümrüt’ü tanıyana kadar. Onu bir arkadaşımın doğum günü partisinde gördüm. Kalabalığın içinde sessizce oturuyor, arada yanında bulunan altı yaşındaki oğlu Can’a bakıp gülümsüyordu. Zümrüt’ün yüzünde beni kendine çeken garip bir huzur vardı. Hem güçlü hem kırılgan görünüyordu. Yanına gidip konuştuğumda kısa cevaplar verdi. Sonra Can gelip annesinin elini tuttu. “Anne, eve ne zaman gideceğiz?” Zümrüt çocuğunun saçlarını okşayıp, “Birazdan,” dedi. O an içimde tarif edemediğim bir şey oldu. Kadının gözlerinde yalnızca güzelliği değil, yaşadığı bütün mücadeleyi gördüm. O geceden sonra onu düşünmeden duramadım. Birkaç hafta boyunca buluşmaya başladık. Zümrüt ilk başta bana karşı mesafeliydi. Bir akşam bana açık açık, “Ben yalnız değilim Kadir. Benim hayatımda bir çocuk var. Beni seviyorsan onun varlığını da kabul etmek zorundasın,” dedi. Gülümsedim. “Ben seni sadece boş vakitlerinde görüşmek için istemiyorum,” dedim. “Hayatına girmek istiyorum.” Başını eğdi. Gözlerinde ilk kez bir sıcaklık gördüm. Zamanla ona bağlandım. Onun gülüşüne, konuşurken ellerini kullanmasına, yorulduğunda başını omzuma yaslamasına… Hatta bazen sadece yanımda oturması bile bana yetiyordu. Fakat Can meselesi düşündüğümden daha önemliydi. Çünkü evlenmek yalnızca Zümrüt’le bir yuva kurmak anlamına gelmiyordu. Can’ın hayatına da girmek demekti. İlk zamanlar bana “Kadir Abi” diyordu. Bir gün birlikte parka gittik. Salıncağı iterken dönüp bana baktı. “Sen annemi gerçekten seviyor musun?” diye sordu. Şaşırdım. “Evet.” “Peki beni de sever misin?” Bir an sustum. Sonra çömelip gözlerinin içine baktım. “Sen izin verirsen seni de severim.” Can gülümsedi. İşte o gülümseme, hayatımın yönünü değiştiren ilk işaretti. Bir yıl sonra Zümrüt’le evlendik. Düğün günü ona baktığımda içimden, “Hayatım artık eskisi gibi olmayacak,” diye geçirdim. Gerçekten de olmadı. Eskiden eve geldiğimde sessizlik beni karşılardı. Şimdi kapıyı açtığım anda ayakkabılarımı çıkarmadan Can’ın sesini duyuyordum. “Kadir, koş! Sana bir şey göstereceğim!” Bazen masada üç kişilik yemek yerken mutfaktan Zümrüt’ün sesi geliyordu. “Çocuklar, ekmek yetmiyor!” Çocuklar… O kelimeyi ilk duyduğumda içimde garip bir sıcaklık oluşmuştu. Çünkü artık ben de o kelimenin içindeydim. Fakat evliliğimizin altıncı ayında her şey bir gecede değişti. Zümrüt işten geldiğinde yüzü bembeyazdı. “Ne oldu?” diye sordum. Çantasını masaya bıraktı. “Can’ın babası aradı.” Donup kaldım. Zümrüt’ün eski eşi, yıllardır Can’ın hayatında olmayan adamdı. “Ne istiyormuş?” “Can’ı benden almak istiyor.” O gece sabaha kadar uyumadık. Adam yıllardır ortalıkta yoktu ama şimdi başka bir şehirde yeni bir hayat kurmuş ve çocuğun velayetini talep etmişti. Zümrüt korkuyordu. Ben ise öfkeliydim. Ama o gece ona sadece bir şey söyledim: “Can’ı kaybetmeyeceğiz.” Sonraki haftalar çok zor geçti. Mahkeme, belgeler, görüşmeler, tanıklar… Can ise hiçbir şey anlamadan bana bakıyordu. Bir gece odasına girdiğimde yatağında oturmuş ağlıyordu…
-
- “Beni senden de alacaklar mı?” diye sordu. O cümle kalbimi parçaladı. Yanına oturdum. “Hayır.” “Emin misin?” “Sonuna kadar.” O gece ilk kez bana sarılıp “Baba” dedi. Dünyam sustu. Benim için o kelime, yıllardır beklediğim bütün mutlulukların tek bir cümlede toplanmasıydı. Mahkeme günü geldiğinde Zümrüt’ün eski eşi, Can’la doğru dürüst ilgilenmediği halde hak iddia etmeye çalıştı. Ancak geçmişteki belgeler, ilgisizliği ve Zümrüt’ün yıllardır tek başına verdiği mücadele ortaya çıktı. Karar açıklandığında velayet Zümrüt’te kaldı. Adliye kapısından çıktığımızda Zümrüt ağlayarak boynuma sarıldı. “Bizi bırakmadın.” Ben alnından öptüm. “Ben zaten sizi bulmuşum. Nereye gideceğim?” Can koşarak yanımıza geldi. Üçümüz sarıldık. O akşam eve döndüğümüzde Zümrüt mutfakta yemek yapmaya başladı. Ben masayı hazırlarken Can odasından bağırdı: “Baba, topumu bulamıyorum!” Bir an olduğum yerde kaldım. Zümrüt bana baktı ve gülümsedi. Ben de gülümsemeye başladım. Çünkü artık o evde misafir değildim. Bir kadını sevmekle kalmamıştım. Onun yaralarını, korkularını, geçmişini ve çocuğunu da sevmiştim. Bazen hayatta aradığımız şey, kusursuz bir başlangıç değildir. Bazen gerçek mutluluk; daha önce yaşanmamış bir hikâyenin içine cesaretle girmektir. Ben çocuklu bir kadınla evlendim. Hayatım değişti. Daha yorucu oldu, daha karmaşık oldu, daha fazla sorumluluk getirdi. Ama aynı zamanda daha anlamlı, daha sıcak ve daha gerçek oldu. Ve bugün, akşamları kapıyı açıp içeriden gelen iki ayrı sesi duyduğumda şunu biliyorum: Ben bir eş değil, bir aile kazandım. Meğer hayatımı değiştiren şey, Zümrüt’le evlenmek değilmiş. Asıl değişim, ilk kez birilerini kendimden daha çok sevmeyi öğrenmemmiş.