ÇOCUKLARIMIN UĞRUNA ESKİ KOCAMIN BABASIYLA EVLENDİM

DOLAR

Alış: 47.79

Satış: 47.98

EURO

Alış: 55.32

Satış: 55.54

GBP

Alış: 64.55

Satış: 65.03

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 17.08.2026

ÇOCUKLARIMIN UĞRUNA ESKİ KOCAMIN BABASIYLA EVLENDİM

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Çocuklarımın benden alınmasını engellemenin tek yolunun kayınpederimle evlenmek olduğuna inanmıştım. Ancak nikah biter bitmez, bana evlilik teklifinin arkasındaki gerçek sebebi açıkladı; bu sebep, bildiğimi sandığım her şeyi sorgulamama neden oldu. Ben 30 yaşındayım, 33 yaşındaki eski kocam Serkan’dan iki çocuğum var. Oğlum Can yedi, kızım Leyla ise beş yaşında. Boşanmadan sonra hayatımdaki tek sabit onlardı. Serkan’la ilk bir araya geldiğimizde bana ve çocuklara bakacağına dair söz vermişti. Çocuklarla evde kalmanın gerçek bir ailenin yapması gereken şey olduğunu söyleyerek beni işimden ayrılmaya ikna etti. Ona güvendim. O zamanlar bu kulağa çok doğru geliyordu. Fakat zamanla işler değişti. Konuşmalarımız kısaldı. Artık kararlara dahil edilmiyordum. Onun hayat arkadaşı olmaktan çıkıp, sadece… aynı evde varlığını sürdüren birine dönüşmüştüm. Sonlara doğru Serkan bunu saklamaya gerek bile duymadı. Bir gece mutfakta bana, “Bensiz hiçbir şeysin,” dedi. “Ne bir işin var ne de birikimin. Çocukları elinden alacağım ve seni onların hayatından tamamen sileceğim.” “Çocuklarımı bırakmam!” Sanki hiç önemi yokmuş gibi omuz silkti. “Görürüz.” İşte o an, bunun artık düzeltebileceğim bir şey olmadığını anladım. Bana sırtını dönmeyen tek bir kişi vardı: Serkan’ın babası, Pehlivan Bey. Pehlivan Bey sessiz, her şeyi gözlemleyen, eşini kaybetmiş bir duldur. Torunlarının doğum günlerine Serkan’dan daha sık gelirdi. Onlarla yere oturur, söyledikleri şey gerçekten önemliymiş gibi can kulağıyla dinlerdi. Birkaç yıl önce hastalandığımda, hastanede başımda bekleyen kişi kayınpederimdi. Serkan sadece bir kez uğradı. Pehlivan Bey ise her gün geldi. Ben bakamadığım zamanlarda çocuklarla bile o ilgilendi. Bir şekilde… tek desteğim haline geldi. Sonunda her şey tamamen yerle bir olduğunda —Serkan eve başka bir kadın getirip benden gitmemi istediğinde— gidecek başka hiçbir yerim yoktu. Annem babam yok, hiçbir akrabam yok. Yetimhanede büyüdüm. Çocuklarımı bırakmayı reddettim. Toparlayabildiğim kadar eşyayı yanıma alıp arabayla Pehlivan Bey’in evine gittim. Gelmeden önce aramamıştım

: Çocuklarımın benden alınmasını engellemenin tek yolunun kayınpederimle evlenmek olduğuna inanmıştım. Ancak nikah biter bitmez, bana evlilik teklifinin arkasındaki gerçek sebebi açıkladı; bu sebep, bildiğimi sandığım her şeyi sorgulamama neden oldu. Ben 30 yaşındayım, 33 yaşındaki eski kocam Serkan’dan iki çocuğum var. Oğlum Can yedi, kızım Leyla ise beş yaşında. Boşanmadan sonra hayatımdaki tek sabit onlardı. Serkan’la ilk bir araya geldiğimizde bana ve çocuklara bakacağına dair söz vermişti. Çocuklarla evde kalmanın gerçek bir ailenin yapması gereken şey olduğunu söyleyerek beni işimden ayrılmaya ikna etti. Ona güvendim. O zamanlar bu kulağa çok doğru geliyordu. Fakat zamanla işler değişti. Konuşmalarımız kısaldı. Artık kararlara dahil edilmiyordum. Onun hayat arkadaşı olmaktan çıkıp, sadece… aynı evde varlığını sürdüren birine dönüşmüştüm. Sonlara doğru Serkan bunu saklamaya gerek bile duymadı. Bir gece mutfakta bana, “Bensiz hiçbir şeysin,” dedi. “Ne bir işin var ne de birikimin. Çocukları elinden alacağım ve seni onların hayatından tamamen sileceğim.” “Çocuklarımı bırakmam!” Sanki hiç önemi yokmuş gibi omuz silkti. “Görürüz.” İşte o an, bunun artık düzeltebileceğim bir şey olmadığını anladım. Bana sırtını dönmeyen tek bir kişi vardı: Serkan’ın babası, Pehlivan Bey. Pehlivan Bey sessiz, her şeyi gözlemleyen, eşini kaybetmiş bir duldur. Torunlarının doğum günlerine Serkan’dan daha sık gelirdi. Onlarla yere oturur, söyledikleri şey gerçekten önemliymiş gibi can kulağıyla dinlerdi. Birkaç yıl önce hastalandığımda, hastanede başımda bekleyen kişi kayınpederimdi. Serkan sadece bir kez uğradı. Pehlivan Bey ise her gün geldi. Ben bakamadığım zamanlarda çocuklarla bile o ilgilendi. Bir şekilde… tek desteğim haline geldi. Sonunda her şey tamamen yerle bir olduğunda —Serkan eve başka bir kadın getirip benden gitmemi istediğinde— gidecek başka hiçbir yerim yoktu. Annem babam yok, hiçbir akrabam yok. Yetimhanede büyüdüm. Çocuklarımı bırakmayı reddettim. Toparlayabildiğim kadar eşyayı yanıma alıp arabayla Pehlivan Bey’in evine gittim. Gelmeden önce aramamıştım. Ama vardığımızda kapıyı açtı, çocuklara ve bana baktı, ardından kenara çekildi. Tek bir soru bile sormadı. O gece, çocuklar uyuduktan sonra Pehlivan Bey’in mutfak masasında oturmuş, ne yapacağımı düşünmeye çalışıyordum. “Hiçbir şeyim kalmadı,” dedim. “Oğlunuz bundan emin oldu.” Pehlivan Bey tam karşıma oturdu. “Çocukların var,” dedi. “Onun da elimden almaya çalıştığı tam olarak bu.” Hemen cevap vermedi. Sonra hiç beklemediğim o şeyi söyledi. “Kendini… ve çocukları korumak istiyorsan… Benimle evlenmelisin.” Yüzüne baka kaldım. “Bu hiç komik değil.” “Şaka yapmıyorum.” “Ama bunun hiçbir mantığı yok.” “Hukuki olarak var. Onları evlat edinmek için başvuruda bulunabilirim.” Başımı salladım. “Pehlivan Bey, siz 67 yaşındasınız.” “Sen de onların annesisin. Önemli olan bu.” Boşanma davası uzun sürmedi. Mücadele edecek param yoktu ve her şey zaten Serkan’ın lehine işliyordu. Dokuz yıllık evliliğin sonunda elimde neredeyse hiçbir şey kalmamıştı. Tek bir şey hariç. Mahkeme, ben de orada yaşadığım için çocukların Pehlivan Bey’in çatısı altında kalmasına izin verdi. Bu her şey demek değildi ama şimdilik yetiyordu. O gün eve döndüğümüzde, başka hiçbir çarem olmadığını hissederek Pehlivan Bey’in teklifini kabul ettim. Çocuklar şimdilik güvendeydi ama Serkan’ın hâlâ ortak velayeti vardı ve bundan sonra ne yapacağını kestiremiyordum. Serkan nişanlandığımızı öğrendiğinde öfkeden deliye döndü. Öfke içinde babasının evine geldi. Aksilik bu ya, kapıyı yumruklamaya başladığında evde sadece ben vardım. Kapıyı açtığımda, “Bunun işe yarayacağını mı sanıyorsun?” dedi. “Seninle tartışmayacağım,” diyerek kapıyı kapatmaya çalıştım ama ayağını araya sıkıştırdı. “Zaten yapacağını yapmışsın, seni gidi…! Babamla evlenmek ne demek?!” Hiçbir şey söylemedim. Serkan hafifçe güldü. “Bu iş burada bitmedi!” Sonra arkasını dönüp gitti. Serkan düğüne gelmedi. Umrumda da değildi. Önemli olan tek şey çocuklarımdı. Nikah küçük ve hızlıca olup bitti. Kendimi bir gelin gibi hissetmiyordum. Sadece ne olduğunu tam olarak anlamadığım, kalıcı bir belgeyi imzalayan biri gibi hissediyordum. Can, törenin büyük kısmında elimi tuttu. Leyla ise sürekli eve ne zaman döneceğimizi sorup durdu. Eve vardığımızda, çocuklar bizden önce içeriye koştu. Kapı arkamızdan kapandı; Pehlivan Bey ve ben ilk kez karı koca olarak yalnız kalmıştık. Bana döndü. “Artık geri dönüş olmadığına göre, seninle neden evlendiğimi nihayet söyleyebilirim.” Derin bir nefes alarak kendimi hazırladım. “Yıllar önce benden bir şey istemiştin,” dedi Pehlivan Bey. “Ve ben bunu hiç unutmadım.” Kaşlarımı çattım. “Neden bahsediyorsunuz?” “Serkan’ın birkaç günlüğüne ortadan kaybolduğu o zamandı. Çocuklar henüz çok küçüktü.” Ve bir anda hatırladım. Can yaklaşık üç yaşındaydı. Leyla ise henüz beşikteydi. Serkan iki gün boyunca sırra kadem basmıştı. Ne bir arama ne de başka bir şey. İkinci gecenin sonunda, artık bunun normal bir durum olduğunu kendime kabul ettiremez hale gelmiştim. Ben de Pehlivan Bey’i aramıştım. “Ondan hiç haber alamadım,” demiştim. “Hemen geliyorum,” demişti. Kısa süre sonra gelmişti. O gecenin ilerleyen saatlerinde, çocukları uyuttuktan sonra dışarı çıkıp arka merdivenlere oturmuştum. Pehlivan Bey yanıma bir battaniyeyle gelip yanıma oturmuştu. “Gidecek hiçbir yerim yok,” demiştim ona. “Eğer bu yuva yıkılırsa… Kimsem yok. Sadece çocuklarımın benim onları bırakıp gittiğimi düşünerek büyümesini istemiyorum. Eğer bana bir şey olursa… Buna izin vermeyeceğine dair söz ver bana?” “İzin vermem,” demişti. Şimdiki zamana döndüğümüzde, kollarımı göğsümde kavuşturdum. “Bunu hatırlıyor musunuz?” “O geceye dair her şeyi hatırlıyorum,” diye cevap verdi Pehlivan Bey. “Ve bu yüzden mi benimle evlendiniz?” “Her şey orada başladı. Ama orada bitmedi.” Sesindeki bir ton beni huzursuz etti. “Ne demek istiyorsunuz?” “Serkan sadece işlerin sarpa sarmasını beklemiyordu,” dedi Pehlivan Bey. “Bunun üzerine plan yapıyordu.” Mideme bir kramp girdi. “Hayır, ben mücadele ederdim—” “Denerdin ama elinde mücadele edecek hiçbir şey bırakmamak için her şeyi ayarlamıştı. Oğlumun neler yapabileceğini biliyordum.” Başımı salladım ama ilk defa içime bir şüphe düştü— Ya sadece her şeyimi kaybetmekle kalmadıysam? Ya her şeyi farkında bile olmadan, yavaş yavaş kaybettiydiysem? Ertesi sabah yerimde duramıyordum. Pehlivan Bey çocukları okula bırakmayı teklif etti, ben de kabul ettim. Konuşmamızdan sonra içimde bir şeyler değişmişti — sanki hayatımın iplerini yeniden elime almam gerekiyordu. Onlar evden çıktıktan sonra garaja gittim. Eşyalarımın çoğu, boşanmanın ardından hâlâ kolilerde duruyordu. Daha önce onları ayıklayacak enerjiyi kendimde bulamamıştım. Tam olarak ne aradığımı bilmiyordum. Sadece kutuları açmaya başladım. Kıyafetler. Eski oyuncaklar. Küçük ev aletleri. Sonra mantığıma uymayan ilk şeyi buldum. Can’ın okulundan gönderilen ve güya kaçırdığım bir veli toplantısına ait bir yazı. Ama ben bunu daha önce hiç görmemiştim. Devam ettim. Daha fazla belge. Benim adıma kesilmiş ama hiç ruhumun duymadığı faturalar. Öğretmenlerden gelen ve neden cevap vermediğimi soran notlar. Hiç almadığım, çıktısı alınmış e-postalar. Beton zemine oturdum, kağıtlar etrafıma saçılmıştı. Bu tek bir büyük patlama değil, onlarca küçük ipucuydu. Hepsi aynı gerçeğe işaret ediyordu. Bilerek ve isteyerek oyunun dışında bırakılmıştım. Eve tekrar girdiğimde Pehlivan Bey’i mutfakta buldum. Kağıtları masanın üzerine bıraktım. “Bunu bana neden en başından beri söylemediniz?” diye sordum. Önce kağıtlara, sonra bana baktı. “Denedim ama bunları duymaya hazır değildin,” dedi. “Eğer sana çok erken söyleseydim, beni de kendinden uzaklaştırabilirdin. Ne zaman bir şeylerin imasında bulunsam, onu savundun ya da suçu kendinde aradın. O zamanlar bunu doğrudan söyleseydim, beni hayatından tamamen çıkarırdın — ve bu savaşta yapayalnız kalırdın.” Bu sözler beni durdurdu. Çünkü tamamen haksız sayılmazdı. Yine de beni rahatsız eden bir şey vardı. “‘Bildiğinizi’ söylediniz. Nasıl?” Tereddüt etti, sonra cevap verdi. “Serkan’ın eski asistanı, Hülya. Bana içini dökmüştü.” Bu beni hazırlıksız yakaladı. “Ne zaman?” “Her şey tepetaklak olmadan önce. İşlerin yürütülüş biçiminden endişe ediyordu. O zaman sana söylemedim, ama şimdi söylüyorum çünkü artık bunu duymaya hazırsın.” O gece gözüme uyku girmedi. Pehlivan Bey’in söylediklerini, kutuları, Hülya’yı düşünüp durdum. Gerçeği kendi kulaklarımla duymam gerekiyordu. Bu yüzden bir karar verdim — pek de gurur duymadığım bir karar. Odamdan sessizce çıkıp Pehlivan Bey’in odasına girdiğimde o uyuyordu. Aynı yatak odasını paylaşmıyorduk. Evliliğimizin ne olduğu konusunda aramızda hiçbir belirsizlik yoktu. Telefonu komodinin üzerinde duruyordu. Duraksadım. Sonra telefonu elime aldım. Şifresi basitti: kendi adı. Aradığım kişiyi buldum. Hülya. Numarayı kaydettim, ardından telefonu tam olarak durduğu yere bıraktım. Odadan çıkarken ellerim titriyordu. Ertesi sabah, mesajıma gelen cevabı okudum: “Merhaba, ben Canan. Serkan’ın eski eşiyim. Konuşabilir miyiz?” Evden çıkarken Pehlivan Bey’e halletmem gereken işler olduğunu söyledim. Sorgulamadı. Bu durum bir şekilde kendimi daha da kötü hissettirdi. Şehrin diğer ucundaki küçük bir kafeye gittim. Hülya geldiğinde, hatırladığımdan daha genç görünüyordu. Bir an ikimiz de hiçbir şey söylemedik. Sonra söze girdim. “Pehlivan Bey’e ne anlattığını bilmem gerekiyor.” Tereddüt etmeden, “Senden ve çocuklardan sanki her şey çoktan karara bağlanmış gibi bahsediyordu,” dedi. Kaşlarımı çattım. “Bunu sanki sadece bir zaman meselesiymiş gibi anlatırdı — senin her şeyin altında ezileceğini ve işlerin… yön değiştireceğini. Çocukların tamamen onun yanında kalacağını ve senin de öylece… ortadan kaybolacağını söylerdi.” Gözlerimi ona diktim. “Bunu gerçekten söyledi mi?” Başını salladı. “Birden fazla kez.” “Emin misin?” “Emin olmasaydım burada olmazdım. İstifa etmemin nedenlerinden biri de buydu.” Sonrasında uzun süre arabamda oturdum. Ağlamıyordum. Öfkeli de değildim. Sadece —yıllar sonra ilk kez— zihnim berraktı. Ben her şeyin aniden geliştiğini sanmıştım. Oysa bu durum en başından beri ilmek ilmek örülmüştü. Ve ben bunu kaçırmıştım. O öğleden sonra çocukları okuldan kendim aldım. Can’ın öğretmeniyle konuştum, uzun zaman önce sormam gereken soruları sordum. Leyla’nın programını kontrol ettim ve her şeyi bizzat teyit ettim. İlk başta tuhaf hissettirdi — yavaş yavaş dışına itildiğim bir role yeniden adım atmak gibiydi. Ama yaptığım her konuşmayla, içimde bir şeyler yerine oturdu. Artık tahmin yürütmüyordum. Ben de buradaydım. Sonraki haftalarda durmadım. Her belgeyi düzenledim, telefonlar ettim, eskiden Serkan’ın ilgilendiği her işin takibini yaptım. Her bir adım küçüktü ama bir araya geldiklerinde büyük fark yaratıyorlardı. Pehlivan Bey farkındaydı ama pek bir şey söylemiyordu. Serkan da fark etmişti — ve daha sık aramaya başlamıştı. Bir keresinde, “Buna hiç gerek yok Canan,” dedi. “Çok fazla düşünüyorsun. Babamla çok fazla vakit geçiriyorsun. Senin kafanı saçmalıklarla dolduruyor.” Onunla tartışmadım. Gerek yoktu. En büyük değişiklik bir hafta sonra yaşandı. Serkan çocukları almak için geldi ve onların yanındaki kalış süresini uzatmaktan bahsetti. Rahat bir tavırla, “Bu sefer onları biraz daha uzun tutayım diyorum,” dedi. “Birkaç hafta kadar.” “Anlaştığımız şey bu değildi.” “Çok heyecanlılar. Bir şey olmaz.” Başımı salladım. “Peki ya okul?” “Biraz kaçırsalar bir şey olmaz.” “Nerede kalacaklar?” “Benimle.” “Başka kim olacak orada?” “Canan—” “Ve neden benimle konuşmadan önce onlara söyledin?” diye ekledim. Bu onu durdurdu. İlk defa verecek kolay bir cevabı yoktu. Bana farklı bir gözle baktı — sanki artık beni tanıyamıyordu. En sonunda, “Unut gitsin,” dedi. “Her zamanki programa sadık kalırız.” Geri adım attı. İşte bu kadar kolayca. O gece, Pehlivan Bey mutfak masasında tam karşımda oturuyordu. “Yapıyorsun. Karşılarında dimdik duruyorsun.” İç çektim. “Bunu daha önce yapmalıydım.” “Şimdi yapıyorsun ya. Önemli olan bu.” Duraksadı, ardından hiç beklemediğim bir şey ekledi. “Hazır olduğunda, benimle evli kalmak zorunda değilsin. Buna karşı çıkmam. Amaç hiçbir zaman bu değildi.” “Ne? O zaman amaç neydi?” Gözlerimin içine baktı. “Senin buraya, bu güce ulaşmanı sağlamaktı.” O akşamın ilerleyen saatlerinde, arka bahçede Can ve Leyla oynarken onları izledim. Gülüyorlar, sanki hiçbir şey değişmemiş gibi daireler çizerek koşuyorlardı. Onları uzun süre seyrettim. Ve yıllar sonra ilk kez, hayata ucu ucuna tutunuyormuş gibi hissetmedim. Kendimi güçlü hissettim. Oradaydım. Yere sağlam basıyordum. Ve anladım ki, Pehlivan Bey beni kurtarmamıştı. O sadece bir sözü tutmuştu. Kendi ayaklarımın üzerinde durmayı ise sonunda ben

Haberin Devamı

ÇOCUKLARIMIN UĞRUNA ESKİ KOCAMIN BABASIYLA EVLENDİM

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Emekliye müjde ekstra zam