Cansu ile liseden beri yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi, o benim sadece en yakın arkadaşım değil, ailemden biri gibiydi

DOLAR

Alış: 46.41

Satış: 46.60

EURO

Alış: 52.89

Satış: 53.10

GBP

Alış: 61.22

Satış: 61.68

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 24.04.2026

Cansu ile liseden beri yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi, o benim sadece en yakın arkadaşım değil, ailemden biri gibiydi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Cansu ile liseden beri yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi, o benim sadece en yakın arkadaşım değil, ailemden biri gibiydi. Nişanlısından olaylı bir şekilde ayrılıp ağır bir depresyona girince, onu o halde yalnız bırakmaya vicdanım elvermedi ve toparlanana kadar evimizin misafir odasına yerleşmesini istedim. Eşim Emre başlarda “Özel hayatımız kalmayacak” diye biraz mırın kırın etse de benim ısrarlarım üzerine kabul etti. İlk haftalar her şey çok normaldi ama zamanla evin içindeki dinamik değişmeye başladı. Cansu eskiden pijamalarla, dağınık saçla dolaşan kızken, evde hafif makyajlar yapıp şık ev kıyafetleriyle dolaşmaya başladı. Hatta bana arada, “Canım evlilik aşkı öldürüyor diyorlar haklılarmış, Emre’ye biraz daha cilve mi yapsan, çok anne moduna girdin sen” diyerek aklınca tavsiyeler veriyordu. İçten içe kırılıyor ama onun psikolojik durumuna verip alttan alıyordum. Akşamları film izlerken ben bütün günün yorgunluğuyla erkenden uyuyakalıyordum, sabah uyandığımda ise onların gecenin yarısına kadar mutfakta kahve içip sohbet ettiklerini öğreniyordum. Emre’ye “Baş başa hiç vaktimiz kalmadı, bu durum biraz fazla uzamadı mı?” dediğimde, “Kız zaten darmadağın, bir de biz mi tekme atalım? Ne kadar bencil ve fesatsın” diyerek beni inanılmaz suçlu hissettiriyordu. Emre’nin bana karşı tahammülü kalmamıştı, en ufak şeyde parlıyordu. Derken bir akşam Cansu aniden İzmir’e taşınmaya ve orada yeni bir hayat kurmaya karar verdiğini açıkladı. Ben onun adına sevinip destek olurken, Emre masada buz gibi kesti. Cansu’ya dönüp “Bensiz… yani bizsiz nasıl yapacaksın orada, saçmalama otur oturduğun yerde!” diye resmen öfke krizine girdi. Bir eşin, karısının arkadaşı gidiyor diye bu kadar tepki vermesi inanılmaz mantıksızdı. Olayın üzerinden iki gün geçmişti. Cansu odasında valiz topluyordu, Emre ise “Arabayı yıkatıp geleceğim” diyerek evden çıkmıştı. Salonda koltukta otururken Emre’nin her zaman kullandığı tabletin ekranı aniden aydınlandı. Şifresi olmadığı için mesaj ekrana direkt düştü. Mesajı atan Cansu’ydu. O anki şokla tableti elime aldım ve nefesimi kesen, hayatımı başıma yıkan o cümleyi okudum… Mesajda şu yazıyordu: “Bana hemen otoparktayım deme, yukarı çıkıp ona her şeyi anlatacak cesaretin yoksa İzmir biletini tek kişilik alıyorum. Artık bu oyundan yoruldum Emre.” Beynimden kaynar sular döküldü. Elimdeki tablet adeta alev almış gibi parmaklarımı yakıyordu ama bir türlü bırakamadım. Ekranın kilidini titreyen parmaklarımla kaydırdım ve mesajın üzerine dokundum. Geçmiş mesajlar gözlerimin önüne serildiğinde, nefes alamadığımı hissettim. Aylardır, benimle aynı çatı altında, benim uyuduğum gecelerde, benim mutfağımda kahvelerini yudumlarken sadece dertleşmiyorlarmış. Emre’nin “bencil ve fesat” diyerek beni suçladığı o kavgaların hemen ardından, Cansu ona “Karın yine çok dır dır etti, kıyamam sana, gel yanıma” yazmıştı. Benim ona acıdığım, yaralarını sarsın diye baş köşeye oturttuğum sözde kız kardeşim, kocamla aylardır iğrenç bir hayat yaşıyordu. İşin en acı tarafı ise, benim yanımdayken takındıkları o yapmacık şefkat ve dostluk maskesiydi. Tableti iki elimle sımsıkı tutarak ayağa kalktım. Dizlerimin bağı çözülmüştü, kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu ama içimde büyüyen öfke, bana o an ihtiyacım olan ayakta durma gücünü verdi. Cansu’nun kaldığı misafir odasına doğru yürüdüm. Kapı aralıktı. İçeride yatağın üzerine eşyalarını dizmiş, neşeyle şarkı mırıldanarak valizini yerleştiriyordu. Kapıyı hızla itip içeri girdiğimde irkilerek bana döndü. Yüzündeki o sahte, masum ifadeyi gördükçe midem bulanıyordu. “Ne oldu canım, niye öyle solgun görünüyorsun, bir şey mi oldu?” dedi elindeki kazağı yatağa bırakırken. Tableti havaya kaldırdım, ekranı doğrudan onun yüzüne doğru çevirdim. “İzmir biletini iki kişilik mi alıyorsun, yoksa tek kişilik mi?” diye fısıldadım. Sesim o kadar soğuk, o kadar duygusuz ve yabancı çıkmıştı ki, kendi sesimden bile korktum

: Cansu’nun yüzündeki renk saniyeler içinde çekildi. Gözleri faltaşı gibi açıldı, dudakları titredi ama tek bir kelime edemedi. Sadece yutkunmaya çalıştı. Tam o sessizliğin ortasında dış kapının kilidi açıldı. Emre’nin “Ben geldim, sıra vardı araba işi uzun sürdü biraz!” diyen neşeli sesi koridorda yankılandı. Ayak sesleri doğrudan salona yöneldi, beni göremeyince misafir odasına doğru geldi. Ben yerimden kıpırdamadım. Gözlerimi Cansu’nun o korkak, küçülmüş silüetinden ayırmadan buz gibi bir ifadeyle bekledim. Emre, kapının pervazında belirip bizi o şekilde görünce donakaldı. Elimdeki tableti, Cansu’nun bembeyaz olmuş yüzünü ve benim o anki duruşumu gördüğünde, neyin içine düştüğünü anında anladı. Elindeki anahtarlık büyük bir gürültüyle parkeye düştü. “Hayatım…” diye geveledi Emre. “Dur, açıklayabilirim.” “Neyi açıklayacaksın?” diye bağırdım, sesim artık fısıltıdan çıkmış, bütün evi inleten, yılların birikimi olan bir çığlığa dönüşmüştü. “Aylardır gözümün içine baka baka beni nasıl aptal yerine koyduğunuzu mu? Benim evimde, benim yatağımın bir oda ötesinde yaşadığınız o iğrençliği mi? Neyi açıklayacaksın Emre!” Emre telaşla bana doğru bir adım atacak oldu, ellerini havaya kaldırdı. “Bak, yemin ederim bildiğin gibi değil, bir hataydı sadece! Cansu psikolojik olarak çok kötüydü, benim de iş yerinde sorunlarım vardı, boşluktaydım…” “Boşluktaydın?” diye acı acı güldüm, gözlerimden yaşlar süzülürken. Sinirden deliye dönmüştüm. “Cansu depresyondaydı, sen de ona terapi mi uyguluyordun Emre? Siz ikiniz, bu dünyadaki en aşağılık, en karaktersiz insanlarsınız.” Cansu birden yüzünü ellerinin arasına alıp ağlamaya başladı. “Beni affet, ne olursun affet. Emre bana umut verdi, karımı sevmiyorum yakında ayrılacağım dedi. Evlilikleri zaten bitmişti, ben sadece…” “Sen sus!” diyerek üzerine yürüdüm, o an benden korkarak bir adım geri çekildi. “Senin o timsah gözyaşların da, senin o sahte kardeşliğin de yerin dibine batsın. Namus bekçiliği yapıp bana cilve dersi veriyordun değil mi? Benim evimden, benim hayatımdan defolup gideceksiniz. İkiniz de!” Emre, aniden Cansu’ya dönüp “Senin yüzünden oldu her şey! Bana o mesajları atmasaydın, aklımı çelmeseydin…” diye bağırdı. İhanetlerinin ortaya çıktığı ilk saniyede birbirlerini satmaya başlamışlardı. İkisinin o zavallı, sefil halini izlemek bana garip bir soğukkanlılık vermişti. Artık ağlamıyordum. Sadece bu evden, benim alanımdan silinip gitmelerini istiyordum. “Yarım saat.” dedim buz gibi bir sesle, parmağımla kapıyı göstererek. “İkinizin de eşyalarınızı toplayıp bu kapıdan çıkması için tam yarım saatiniz var. Eğer o kapıdan çıkmazsanız, tableti alıp karakola gider, ardından da bütün bu mesajları ikinizin de ailesine, iş yerindeki bütün arkadaşlarınıza tek tek gönderirim.” Emre yalvarmaya, kollarıma tutunmaya çalıştı. Ancak içimde ona dair en ufak bir sevgi kırıntısı kalmamıştı. Cansu hıçkırarak valizine kalan eşyalarını tıkıştırmaya başladı. Emre ise hala etrafımda pervane olup beni ikna etmenin yollarını arıyordu. Ama nafileydi. Kırk dakika sonra, ikisi de omuzları çökük, ellerinde valizlerle evden çıkarken kapıyı arkalarından öyle bir çarptım ki, geçmişe dair bütün o sahte anılar, yalanlar ve kandırmacalar da o kapının ardında ezilip ufalandı. Sonraki birkaç ay, tahmin edilebileceği gibi hayatımın en zor dönemiydi. Boşanma davası oldukça çekişmeli geçti; Emre evi benden almaya, kusuru hafifletmeye çalıştı ama elimdeki tablet mesajlarının dökümleri ve şahitler sayesinde her şey benim lehime sonuçlandı. Ev bende kaldı, Emre ise ihanetinden dolayı büyük bir maddi ve manevi tazminat ödemek zorunda bırakıldı. Ortak tanıdıklarımızdan sonradan duyduğum kadarıyla, o çok aşık çifte kumrular İzmir’e taşındıktan sadece üç ay sonra büyük bir kavgayla birbirlerine girip ayrılmışlardı. Cansu, Emre’nin aynı numaraları iş yerindeki başka bir kadına yaptığını öğrenmiş, Emre ise beş parasız kalmanın ve düzenini bozmanın faturasını Cansu’ya kesmişti. Ben mi? Ben o enkazın altından kendi başıma kalkmayı, yaralarımı kendim sarmayı öğrendim. Hayatımdaki en büyük iki yalanın tek bir gecede hayatımdan temizlenmesi, o gün canımı çok yaksa da aslında evrenin bana verdiği en büyük hediyeydi. Şimdi sabahları aynaya baktığımda, pijamalarıyla evde oturan, kendini yetersiz hisseden o kadının aksine; kendi ayakları üzerinde sağlam duran, güçlü, özgüvenli ve en önemlisi geceleri yastığa başını huzurla koyan bir kadın görüyorum. Hayat beni en sevdiklerimle sınamıştı ama ben o sınavdan kendi değerimi bulup çıkarak galip ayrılmıştım.

Haberin Devamı

Cansu ile liseden beri yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi, o benim sadece en yakın arkadaşım değil, ailemden biri gibiydi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

ORANLAR HESAPLANDI