“Ve o anda anladım ki doktorun İstanbul’daki odada sormak üzere olduğu soru, yalnızca Derya’nın hamileliğinin gerçek tarihini değil… Taylan’ın yıllardır doğru bildiği çok daha büyük bir gerçeği de ortaya çıkaracaktı.”

Elimdeki belgeye bakarken parmaklarımın hafifçe titrediğini fark ettim.

İlayda bavulunun sapını tutmuş, Beril ise omzuma yaslanmıştı. Antalya Havalimanı’nın kalabalığı etrafımızda akıp gidiyordu ama ben insanların seslerini neredeyse hiç duymuyordum.

Telefonum yeniden çaldı.

Taylan.

Otuz ikinci aramaydı.

Açmadım.

Birkaç saniye sonra mesaj geldi.

“Aydan, bu çok ciddi. Lütfen beni ara.”

Ardından bir tane daha.

“Doktor burada tuhaf şeyler söylüyor.”

Sonra:

“Derya ağlıyor.”

Telefonu sessize aldım.

Çünkü o an Taylan’ın ne hissettiğiyle ilgilenebilecek durumda değildim.

Aylar boyunca benim hissettiklerimle o ilgilenmemişti.

Bir insanın dünyasının yıkılması bazen büyük bir patlamayla olmaz.

Bazen küçük şeylerle başlar.

Gece yarısı sessize alınan telefonlarla.

“Toplantım uzadı.” yalanlarıyla.

Üzerinde size ait olmayan bir parfüm kokusuyla.

Ve sonunda kocanızın başka bir kadından çocuk beklediğini öğrenmenizle.

Ama benim çantamda duran belgenin Derya’nın hamileliğinden bile önce başlayan başka bir hikâyesi vardı.

Altı ay önce, boşanma sürecimiz daha yeni başlamışken rutin bir sağlık kontrolüne gitmiştim.

Doktorum eski dosyalarımı incelerken bazı sonuçların eksik olduğunu söylemişti.

On bir yıl önce, İlayda’ya hamile kalmadan kısa süre önce Taylan’la birlikte bazı testler yaptırmıştık. O dönem hamile kalmam biraz gecikince doktorumuz ikimizi de incelemek istemişti.

Benim sonuçlarım normal çıkmıştı.

Taylan ise bana yalnızca,

“Bende de sorun yokmuş.”

demişti.

O kadar.

Dosyayı hiç görmemiştim.

Boşanma sırasında avukatım ortak sağlık sigortasıyla ilgili bazı eski kayıtları isterken o test sonucu da yanlışlıkla dosyaya eklenmişti.

İlk okuduğumda anlamamıştım.

Sonra doktoruma götürmüştüm.

Doktor uzun süre kâğıda bakmış ve bana çok dikkatli bir sesle şunu söylemişti:

“Aydan Hanım, bu test doğruysa eşinizin doğal yollarla çocuk sahibi olma ihtimali son derece düşük görünüyor.”

Beynimin içinde o cümle günlerce yankılanmıştı.

“Ne kadar düşük?”

Doktor sayılardan söz etmişti.

Ama benim aklımda kalan tek şey şuydu:

Neredeyse imkânsız.

İlk düşündüğüm şey Derya’nın bebeği olmamıştı.

İlayda ve Beril olmuştu.

Eve nasıl döndüğümü hatırlamıyordum.

O gece iki kızımın odasının kapısında uzun süre durmuş, yüzlerine bakmıştım.

Sonra gizlice DNA testi yaptırmıştım.

Sonuç geldiğinde nefesimi dakikalarca tutmuş gibi hissettim.

İlayda da Beril de biyolojik olarak Taylan’ın çocuklarıydı.

İşte asıl tuhaflık buydu.

Doktor bunun ancak Taylan’ın eski testinin yanlış olması ya da yıllar içinde çok sıra dışı bir değişiklik yaşanmasıyla açıklanabileceğini söyledi.

Sonra ben başka bir şey hatırladım.

İlayda’ya hamile kalmadan önce Taylan bir süre özel bir üroloji kliniğine gitmişti.

Bana bunu hiç anlatmamıştı.

Araştırdıkça gerçeği parça parça öğrendim.

Taylan yıllar önce sperm örneklerini dondurmuştu.

İlayda ve Beril için kullanılan örnekler onlardı.

Bana ise tedavinin ayrıntıları hiçbir zaman tam olarak anlatılmamıştı.

O zaman bunun üzerinde durmamıştım.

Ama Derya hamile kaldığını açıkladığında haftaları zihnimde hesaplamaya başlamıştım.

Ve bir şey uymuyordu.

Derya’nın hamile kaldığını söylediği tarihte Taylan şehir dışındaydı.

Üstelik Taylan, yıllar önce saklanan örneklerinin tamamının bizim tedavimiz sırasında kullanıldığını düşünüyordu.

Benim elimdeki resmi belge ise bunu doğruluyordu.

Eski klinikten gelen kayıtta açıkça yazıyordu:

Saklanan örneklerin tamamı imha edilmiş veya kullanılmıştı. Yeni örnek bulunmuyordu.

Yani Derya’nın bebeği gerçekten on sekiz haftalıksa…

Taylan’ın biyolojik oğlu olma ihtimali neredeyse yoktu.

Telefonum tekrar titreşti.

Bu kez arayan kişi Taylan değildi.

Gülay.

Açmadım.

Sonra Selin aradı.

Sonra bilinmeyen bir numara.

Tam telefonu çantama koyacaktım ki Taylan’dan bir sesli mesaj geldi.

Dinlememeye karar verdim.

Ama İlayda yüzüme baktı.

“Babam mı?”

“Evet.”

“Kötü bir şey mi olmuş?”

Bir an sustum.

Sonra telefonun ekranını kapattım.

“Baban bazı gerçeklerle yüzleşiyor.”

İlayda sadece,

“Bizimle ilgili mi?”

diye sordu.

Bu soru kalbimi kırdı.

Çünkü bir çocuk, babasının yaptığı her hatanın kendi değeriyle ilgili olduğunu düşünmemeliydi.

“Hayır.” dedim. “Kesinlikle sizinle ilgili değil.”

O sırada İstanbul’daki odada ise bütün dengeler değişmişti.

Bunu daha sonra Selin’den öğrendim.

Dr. Aslı ekrandaki kayda bakıp Derya’ya şu soruyu sormuştu:

“Bu gebelikten yaklaşık üç hafta önce başka bir doğurganlık merkezinde işlem yaptırdınız mı?”

Derya cevap vermemiş.

Taylan dönüp ona bakmış.

“Ne işlemi?”

Doktor, mahremiyet nedeniyle ayrıntı veremeyeceğini söylemiş fakat Derya’nın önceki kaydında donör spermiyle ilgili bir danışmanlık görüşmesi bulunduğunu belirtmiş.

O anda odadaki hava buz kesmiş.

Taylan’ın babası Orhan,

“Donör ne demek?”

diye sormuş.

Kimse cevap vermemiş.

Taylan Derya’nın elini bırakmış.

“Bebek benim mi?”

Derya ağlamaya başlamış.

Ama asıl kırılma bundan sonra yaşanmış.

Çünkü doktor sadece gebelik tarihinin değil, Derya’nın eski işlem tarihinin de Taylan’la tanışmalarından öncesine denk geldiğini fark etmiş.

Derya sonunda itiraf etmiş.

Yaklaşık bir yıl önce, otuz beş yaşına gelmeden anne olmak istediği için tek başına doğurganlık tedavisine başlamış.

Donör seçmiş.

Bir işlem başarısız olmuş.

Aylar sonra Taylan’la ilişkileri başladığında tedavi sürecine devam etmiş.

Son denemesi başarılı olmuş.

Taylan’a ise bebeğin ondan olduğunu söylemiş.

“Çünkü seni kaybetmek istemedim.”

demiş.

Selin’in anlattığına göre Taylan uzun süre tek kelime konuşamamış.

Annesi elindeki mavi battaniyeyi sandalyeye bırakmış.

Orhan’ın yaptırdığı gümüş kaşık masanın üzerinde kalmış.

Ve “Korkmaz ailesinin varisi” diye kutladıkları bebeğin biyolojik olarak Korkmaz ailesiyle hiçbir bağı olmadığı ortaya çıkmış.

Akşamüstü yeni evimize ulaştığımızda Taylan’ın arama sayısı kırkı geçmişti.

Kızların odalarını hazırlamaya çalışıyordum.

Beril yatağına oyuncak ayısını koyarken,

“Anne, burada babam bizi ziyaret edecek mi?”

diye sordu.

“İsterse edebilir.”

“İster mi?”

Cevap vermedim.