“Sana söz veriyorum, buradan çıkar çıkmaz o ev senin olacak. Şebnem’i hesaba katma bile. Yirmi iki yıldan sonra evdeki bir eşyadan farksız; nereye koyarsan orada kalır.”

Elli sekiz yaşındaki emekli öğretmen Şebnem Yılmaz, Ankara’daki hastane odasının yeşil paravanının arkasından bu sözleri duyduğunda, içindeki güven duygusu ameliyatla alınan böbreğinden çok daha şiddetli bir acıyla kırıldı. Üç gün önce, bir yıldır diyalize giren altmış yaşındaki eşi Faruk’a böbreğini vermek için tereddüt etmeden bıçak altına yatmıştı.

Telefonun diğer ucundaki kişi, Faruk’un iki yıldır gizlice birlikte olduğu genç sevgilisi Sevda’ydı. Faruk, Şebnem’in uyuduğunu sanarak Zekeriyaköy’deki üç katlı, bahçeli müstakil evi Sevda’nın üzerine yapacağını vaat ediyor, karısının hayatını sadece kendisine hizmet etmeye adadığını söylüyordu.

Şebnem tek bir damla gözyaşı dökmedi. Parmağındaki alyansı çıkarıp komodinin üzerine bıraktı. Ardından doktoru Ahmet Bey’i çağırarak risklere rağmen kendi isteğiyle taburcu olmak istediğini söyledi. Doktor, henüz çok erken olduğunu söylese de Şebnem kararlıydı. Hastaneden ayrılmadan önce Faruk’un odasına girdi; uykudaki kocasının kol saatine alyansını bırakıp sessizce gitti.