“Bizi rezil etmeden önce bu kışladan ayrılsan iyi olur, çünkü senin gibi bir kız asla gerçek bir asker olamaz.”

Kışlanın büyük metal salonunda, emirlerden daha yüksek sesle kahkahalar yankılanıyordu. Clara, gelişinden beri küçük bir asker grubunun en sevdiği hedef haline gelmişti. Boyunu, sessiz tavrını, üniformasını katlama şeklini alaya alıyorlardı.

Orada yeri olmadığını, eğitime dayanamayacak kadar kırılgan olduğunu söylüyorlardı. Her gün, “Eve git!” “Burası yaz kampı değil!” diye bağırıyorlardı. Her iğneleyici söz kahkaha patlamalarıyla karşılanıyordu.

Clara asla cevap vermedi. Her şeye sabit bir bakış ve sıkılmış dişlerle katlandı. Yemekhanede, tatbikatlarda, koridorlarda duygusuz kaldı. Bazıları sessizliğini zayıflık olarak yorumladı. Diğerleri ise sonunda çökeceğini düşündü. Ama o, diğerlerinden daha çok çalıştı, şafaktan önce kalktı, sürekli koştu, neredeyse sinir bozucu bir isabetle ateş etti.

Öğle vakti, çelik masalarda tepsiler şangırdayarak dururken, askerlerden biri olan Marc, daha da ileri gitmeye karar verdi. Herkesin önünde, ailesi hakkında aşağılayıcı bir yorumda bulunarak, orada sadece ayrıcalıklı muamele için bulunduklarını ima etti. Kahkahalar şiddetlendi ve bu kez Clara’nın ifadesi değişti. Yavaşça çatal bıçağını bıraktı.

Marc, son hakareti de ekleyerek devam etti. Bir anda Clara ayağa kalktı, ona doğru adım attı ve bu hareketi herkesi şaşkına çevirdi. Kimse böyle bir tepki beklemiyordu ve daha da şok edici olan, onun gerçekte kim olduğunu öğrenmekti.