Kurt başını hafifçe eğdi. Sanki köpeği inceliyordu. Sonra beklenmedik bir şey yaptı.

Yavaşça yaklaşıp köpeğin etrafında dolaştı. Zinciri kokladı. Dişlerini göstererek bir kez ısırdı. Metal halkaya dişlerini geçirip çekti.

Köpek şaşkınlıkla bakıyordu.

Kurt birkaç kez daha denedi. Sonunda paslanmış zincir halkası çat diye koptu.

Köpek özgürdü.

İkisi bir süre birbirlerine baktılar. Ormanın sessizliği içlerinde yankılanıyordu. Kurt başını çevirdi ve ağır adımlarla ormanın derinliklerine doğru yürümeye başladı.

Sonra durdu.

Arkasına baktı.

Sanki “gel” diyordu.

Köpek tereddüt etti. Hayatı boyunca insanlarla yaşamıştı. Ama insanlar onu terk etmişti.

Kurt ise onu özgür bırakmıştı.

Yavaşça ayağa kalktı ve kurdun peşinden yürümeye başladı.

Gecenin karanlığında ikisi birlikte ağaçların arasında kayboldular.

O gece ormanda garip bir şey oldu.

Bir zamanlar insanlara sadakatle bağlı olan bir köpek, gerçek özgürlüğü bir kurttan öğrenmişti.

Ve belki de ilk kez, gerçekten ait olduğu yerdeydi.