Üç yıl boyunca herkes beni zengin bir ailenin şanslı gelini sanıyordu. Kayınvalidem Meral, katıldığı her davette oğlunun bana lüks bir hayat sunduğunu anlatıyor, benim ise hiçbir katkım olmadığını söylemekten çekinmiyordu. Eşim Gökhan da annesinin bu aşağılayıcı sözlerine sessiz kalıyor, hatta çoğu zaman onu destekliyordu.

Pazar yemeklerinde, aile toplantılarında ve yardım gecelerinde sürekli aynı cümleleri duyuyordum. Bana çocuk sahibi olamadığım için değersiz olduğumu söylüyor, Gökhan’ın sayesinde rahat bir hayat yaşadığımı iddia ediyorlardı. Yıllarca huzurum bozulmasın diye sustum. Çünkü gerçekleri açıklamanın zamanı henüz gelmemişti.

Bir akşam aile yemeğinde Meral, herkesin önünde beni küçük düşürerek, “Bu evde tek yaptığı hazır düzenin keyfini sürmek. Oğlum olmasa sokakta kalırdı.” dedi.

Masadaki herkes sessizliğe gömüldü.

Ben ise yalnızca gülümsedim.

Bu gülümseme Meral’i daha da öfkelendirdi.

Kendini mağdur göstermeye başlayınca Gökhan sinirle ayağa kalktı. Çantamı elimden alıp yere fırlattı ve sert bir şekilde, “Bu evde anneme sesini yükseltemezsin. Toparlan ve defol git.” diye bağırdı.

Kayınvalidem de alaycı bir ifadeyle, “Üzerindeki takıları bırak. Arabanın anahtarını bırak. Oğlumun aldığı hiçbir şeyi yanında götürme.” dedi.