BENİ DOĞURAN KADIN, YİRMİ ALTI YIL SONRA KAPIMA GELDİ.

Benden af dilemedi.

Sadece bir kâğıdı imzalamamı istedi.

O an ondan daha aşağılık bir insan olamayacağını düşündüm.

Adım Ana.

Yirmi altı yıldır annesiz büyüdüm.

Çocukluğum boyunca bana anlatılan tek gerçek vardı: Doğduğum gün, beni bir kilisenin kapısına bırakmıştı.

Beni bulan kişi yaşlı bir rahipti. Kucağımda eski bir battaniye, yanımda ismimin yazılı olduğu küçük bir not vardı.

Başka hiçbir şey yoktu.

Ne bir açıklama.

Ne bir özür.

Ne de geri döneceğine dair umut.

İnsan, hayatı boyunca hiç tanımadığı birine öfke duyabilir mi?

Duyabiliyormuş.

Ben bunun canlı kanıtıydım.

İstanbul’un eski semtlerinden birinde küçük bir antikacı dükkânı işletiyordum. Dükkân bana ait değildi. Sahibi emekli olduktan sonra işletmesini bana bırakmıştı.

Kazandığım para kiramı ödemeye ancak yetiyordu.

Ama alışmıştım.

İnsan, eksik büyüyünce hayattan fazla bir şey beklememeyi öğreniyor.

En azından ben öyle öğrenmiştim.

O sabah her şey sıradan başlamıştı.

Yağmur ince ince yağıyordu.

Sokakta insanlar şemsiyeleriyle acele ediyordu.

Ben vitrindeki eski saatleri temizliyordum.

Kapının üzerindeki zil çaldı.

Başımı kaldırmadan,

“Hoş geldiniz.”

dedim.

Kimse cevap vermedi.

Garipti.

Başımı kaldırdığım anda zaman durdu.

Kapının önünde ellili yaşlarında bir kadın duruyordu.

Üzerinde koyu renk bir pardösü vardı.

Yağmur saçlarını ıslatmıştı.

Ama yüzündeki ifade…

Sanki yıllardır hiç gülmemişti.

Bana öyle bakıyordu ki nefes almak zorlaştı.

“Sen Ana mısın?”

diye sordu.

Sesini ilk kez duyuyordum.

Ama içimde tarif edemediğim bir ürperti oluştu.

“Evet.”

Kadın birkaç saniye sustu.

Sonra hayatımı ikiye bölen cümleyi söyledi.

“Ben… Camila.”

İsmini duyduğum an dizlerimin bağı çözüldü.

Yıllardır dosyalarda…

Kilise kayıtlarında…

Yetimhane belgelerinde…

Defalarca okuduğum isim.

Camila.

Beni doğurduktan sonra ortadan kaybolan kadın.

Bütün çocukluğumu eksik bırakan insan.

Yüzüne baktım.

Sonra istemsizce güldüm.

Acı bir kahkahaydı.

“Geç kaldın.”

dedim.

“Yirmi altı yıl kadar.”

O başını eğdi.

Özür dilemesini bekledim.

Ağlamasını bekledim.

Bana sarılmak istemesini bekledim.

Hiçbiri olmadı.

Çantasını açtı.

İçinden kalın kahverengi bir dosya çıkardı.

Dosyayı tezgâhın üzerine koydu.

“Bir imzaya ihtiyacım var.”

dedi.

İlk başta ne söylediğini anlamadım.

“Ne?”

“Bu belgeyi imzalaman gerekiyor.”

Hepsi buydu.

Yirmi altı yıl.

Ve sonunda istediği tek şey…

İmzamdı.

İçimdeki öfke patladı.

“Şaka mı yapıyorsun?”

Sessiz kaldı.

“Benim annem olduğunu söylüyorsun.”

Yine sustu.

“Yirmi altı yıl ortada yoksun.”

Sessizlik.

“Ve şimdi çıkıp benden bir kâğıdı imzalamamı mı istiyorsun?”

Camila gözlerini benden kaçırdı.

“Bu senin iyiliğin için.”

Artık kendimi tutamıyordum.

“Benim iyiliğim mi?”

Sesim dükkânın duvarlarında yankılandı.

“İyiliğimi düşündüğün gün beni kilisenin kapısına bırakmamalıydın.”

Kadının gözlerinde bir acı belirdi.

Ama yine açıklama yapmadı.

Tekrar aynı cümleyi kurdu.

“Lütfen imzala.”

O an onu gerçekten nefret edilecek biri olarak gördüm.

Belki borcu vardı.

Belki miras meselesiydi.

Belki beni kandırmaya çalışıyordu.

Belki yıllardır sakladığı bir oyunun son perdesiydi.

Ama kesin olan bir şey vardı.

Beni hiçbir zaman sevmemişti.

Dosyayı önüme itti.

Elimi bile sürmedim.

“Defol.”

dedim.

Gitmedi.

“Lütfen.”

“Git.”

“En azından oku.”

Dosyayı elime aldım.

Tam yere fırlatacakken gözüm kapağın üzerindeki kırmızı mühre takıldı.

Normal bir evrak değildi.

Üzerinde resmî bir kurumun damgası vardı.

Bazı satırlar tamamen siyah mürekkeple kapatılmıştı.

Bazı sayfalarda sadece kodlar görünüyordu.