İki çocuğumun ellerini tutarak sokağın köşesini döndüğümde kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu. On beş yaşındaki kızım Lila, gözlerime bakıp endişeyle, “Anne, iyi misin?” diye sordu. Beş yaşındaki oğlum Can ise elimi daha sıkı tuttu.

Az önce avukatlık bürosundan çıkmıştım. Hayatım boyunca duyduğum en büyük gerçeği öğrenmiştim. Yıllardır içinde yaşadığımız ev aslında hiçbir zaman eşim Muratın değildi. Ev, rahmetli dayım tarafından ben evlenmeden yıllar önce aile vakfı adına satın alınmış, ileride bana devredilmek üzere güvence altına alınmıştı. Dayım bunu benden bile saklamıştı. Tek nedeni ise evleneceğim insanın karakterini görmek istemesiydi.

Ama bunu henüz Murat bilmiyordu.

Evin önüne yaklaştığımızda Murat kapıda bekliyordu. Yanında ise aylardır gizlice görüştüğü kadın Selin vardı. Selin, bana ait inci küpeleri ve üç ay önce kaybolduğunu sandığım beyaz elbiseyi giymişti.

Kapının önünde iki bavul duruyordu.

Benim bavullarım…

Murat hiç utanmadan konuştu.

“Konuşmamız gerekiyor.”

Selin alaycı bir gülümsemeyle ekledi.

“Artık bu evde yaşamıyorsun.”

Çocuklarım bana sarıldı.

Murat cebinden bir dosya çıkarıp havaya kaldırdı.

“Boşanma dilekçesi hazır. Evi de boşaltıyorsun.”

Derin bir nefes aldım.

Artık korkmuyordum.

Çantamdan avukatın bana verdiği dosyayı çıkardım.

İlk sayfayı Murat’a uzattım.

“Bu evi hiçbir zaman satın almadın.”

Yüzündeki ifade değişmedi.

“Ne demek istiyorsun?”

“Bu ev sana annen tarafından da verilmedi. Ev, ben evlenmeden yıllar önce aile vakfına devredildi. Kullanım hakkı yalnızca bana ait.”

Selin dosyayı elimden alıp hızla okumaya başladı.

Rengi saniyeler içinde bembeyaz oldu.

“Bu… bu gerçek olamaz…” diye mırıldandı.

Tam o sırada siyah bir makam aracı evin önünde durdu.