Ben Asiye. 36 yaşındayım

DOLAR

Alış: 47.68

Satış: 47.87

EURO

Alış: 55.10

Satış: 55.32

GBP

Alış: 64.36

Satış: 64.84

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 13.08.2026

Ben Asiye. 36 yaşındayım

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Elimdeki tabağı aldı, masaya bıraktı ve bana doğru döndü. O an ne söyleyeceğini değil, ne yapacağını merak ederek olduğum yerde kaldım. Ali birkaç saniye sustu. Sonra başını eğip, “Asiye… bunu yapmamamız gerekiyor,” dedi. Bu cümleyi duyduğumda içimde garip bir boşluk oluştu. Sanki bütün gece boyunca kurduğum hayal bir anda elimden alınmıştı. Utandım. Gözlerimi yere indirdim. “Ben sadece çorba getirdim,” diyebildim. “Biliyorum,” dedi. “Ama ikimiz de bunun sadece çorba olmadığını biliyoruz.” Sözleri yüzüme tokat gibi çarptı. Haklıydı. Kapıya yöneldim. Tam çıkacakken arkamdan seslendi. “Asiye.” Döndüm. “Sen kötü bir kadın değilsin.” Gözlerim doldu. “Öyle hissediyorum,” dedim. “Çünkü yıllardır kimse beni görmedi. Gülizar’ın arkadaşıydım, köyde yalnız yaşayan kadındım, başkasının işini yapan insandım. Ama hiç kimse bana sadece Asiye olduğumu hissettirmedi.” Ali’nin yüzündeki ifade değişti. Bir süre sustu. “Ben de seni gördüm,” dedi. “Belki sorun da bu.” O gece evime dönerken ayaklarımın altında toprak vardı ama sanki yürümüyordum. İçimde birbirine karışmış utanç, özlem ve kırgınlık vardı. Ertesi sabah Gülizar aradı. Annesinin durumu düzelmişti ve birkaç gün daha orada kalacağını söyledi. Sesindeki rahatlığı duyunca içim daha da sıkıştı. Telefonu kapattıktan sonra uzun süre mutfak masasının başında oturdum. O güne kadar yalnızlığımı kader sanmıştım. Fakat ilk kez, yalnızlığın beni yanlış bir kapıya götürdüğünü fark ettim. Gülizar döndüğünde Ali’yle aramızdaki her şeyi unutmaya çalıştık. Ama bazı sessizlikler unutulmuyordu. Bir akşam Gülizar bana baktı. “Senin bir derdin var,” dedi. “Yok.” “Beni kandırma. Çocukluğundan beri seni tanıyorum.” Başımı eğdim. Birkaç saniye boyunca konuşamadım. Sonunda gözlerimden yaşlar süzüldü. “Ben çok yalnızım, Gülizar.” Gülizar’ın yüzündeki sertlik bir anda kayboldu. Yanıma oturdu. “Bunu neden bana daha önce söylemedin?” Omuzlarımı kaldırdım. “Bilmiyorum. Belki insan bazen yalnızlığını söylemeye utanıyor.” Gülizar ellerimi tuttu. “Yalnız olman, kendini yanlış bir yerde araman gerektiği anlamına gelmez.” Bu söz içime işledi. O gece ona her şeyi anlatmadım. Ali’yle aramızda yaşanan o sessiz yakınlaşmayı ayrıntılarıyla söyleyemedim. Ama kendi içimde bir karar verdim. Bir daha kimsenin eşinin gölgesinde kendime yer aramayacaktım. Aradan haftalar geçti. Ali’yle eskisi gibi konuşmadık. Karşılaştığımızda selam verdik, o kadar. Bir gün köy meydanında karşılaştığımızda yanıma geldi. “İyi misin?” diye sordu. “İyiyim.” Gerçekten de ilk kez iyi olmaya başlamıştım. “Senin için üzgünüm,” dedi. “Ama o gece kapıyı açmasaydım belki ikimiz de daha kolay unutacaktık.” Gülümsedim. “Belki de o kapının açılması gerekiyordu.” Şaşırarak baktı. “Ne demek istiyorsun?” “Bana bir şey öğretti. Benim ihtiyacım sen değildin, Ali. Benim ihtiyacım birinin beni görmesiydi. Ama artık bunu yanlış kişide aramayacağım.” Ali başını eğdi. “Umarım aradığını bulursun.” “Bulacağım,” dedim. O konuşmadan sonra içimde tuhaf bir huzur oluştu. Aylar geçti. Bahar geldi. Köyün girişindeki eski evlerden birinin boşaltıldığını öğrendim. Evi kiralayıp küçük bir dikiş atölyesine çevirmeye karar verdim. Çocukluğumdan beri elim yatkındı. Önce köy kadınlarına ufak tefek işler yapmaya başladım. Sonra işler büyüdü. Kadınlar gelip benimle oturuyor, çay içiyor, konuşuyordu. Evimin sessizliği yavaş yavaş değişmeye başladı

: Bir gün kapım çaldı. Gelen Gülizar’dı. Elinde iki tabak yemek vardı. “Bunları senin için yaptım,” dedi. Gülümsedim. “Artık yalnız değilim,” dedim. “Biliyorum,” diye karşılık verdi. Akşam olup herkes gittikten sonra evimde tek başıma kaldım. Eskiden aynı sessizlik beni boğardı. O gece ise pencereyi açıp köyün serin havasını içime çektim. Yatak yine boştu. Ama bu kez içim yanmıyordu. Çünkü sonunda anlamıştım: Bir kadının değerli olduğunu hissetmesi için mutlaka bir erkeğin ona dokunması gerekmiyordu. Ben yıllarca başkasının sevgisini beklerken kendimi unutmuştum. O geceden sonra kendime ilk kez yüksek sesle söyledim: “Ben Asiye’yim. Yalnız olabilirim ama eksik değilim.” Ve belki de hayatımda ilk kez, bu cümle bana gerçekten yetti.

Haberin Devamı

Ben Asiye. 36 yaşındayım

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Emeklilere müjde verildi