Bekar bir anneyle evlendiğim için annem beni reddetti.

DOLAR

Alış: 46.39

Satış: 46.58

EURO

Alış: 52.68

Satış: 52.89

GBP

Alış: 61.03

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 25.06.2026

Bekar bir anneyle evlendiğim için annem beni reddetti.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Caner, miras yerine aşkı seçtiğinde annesi arkasına bile bakmadan çekip gider. Üç yıl sonra, gözlerinde yargılayıcı bir bakış ve dudaklarında tek bir özür bile olmadan geri döner. Ancak oğlunun kapısının ardında bulacağı şey, beklediği o yıkım değildir… Babam gittiğinde annem ağlamadı. Babam kapıyı çarpıp çıktığında da, annem düğün fotoğrafını çerçevesinden çıkarıp şömineye attığında da tek bir gözyaşı dökmedi. Sadece bana döndü. Henüz beş yaşındaydım ve sessizlik sanatını çoktan öğrenmeye başlamıştım; annem ise soğuk bir şekilde gülümsedi. “Artık sadece ikimiz varız Caner. Ve biz darmadağın olmayız oğlum.” Belirlediği standart buydu. Onun sevgisi asla sıcak ya da yumuşak olmadı; her zaman verimli ve stratejikti. Beni en iyi okullara gönderdiğinde, piyano derslerine yazdırdığında; göz teması kurmam, dik durmam ve kusursuz teşekkür notları yazmam için beni zorladığında ona minnettardım. Beni mutlu olmam için değil, kurşun geçirmez olmam için yetiştirdi. 27 yaşıma geldiğimde artık annemi etkilemeye çalışmaktan vazgeçmiştim. Aslında onu etkilemenin hiçbir yolu yoktu. Ne zaman bir şeyi doğru yapsanız, o sadece daha iyisini yapmanızı beklerdi. Yine de hayatımda biri olduğunu ona söyledim. Annemin en sevdiği restoranlardan birinde buluştuk; koyu ahşap mobilyaları ve origami gibi katlanmış kolalı keten peçeteleri olan sessiz bir yerdi. Ciddiye alınmak istediğinde tercih ettiği imza rengi olan lacivert bir elbise giymişti ve ben daha sandalyeme oturamadan bir kadeh şarap sipariş etmişti bile. “Eee?” dedi başını yana eğerek. “Bu gerçek bir hayat güncellemesi mi Caner, yoksa sadece havadan sudan mı konuşuyoruz?” “Hayatımda biri var anne.” “Nasıl biri?” diye sordu; genişçe gülümseyerek, merakla karışık keskin bir bakış attı. “Aslı bir hemşire,” dedim. “Hastanenin yakınındaki bir klinikte gece vitesinde çalışıyor.” Annemin ifadesi değişmedi ama onaylayan bir parıltının yüzünden gelip geçtiğini gördüm. “Zeki, cesur… Senin yanındaki bir kadında bu özellikleri severim Caner. Ya ailesi?” “Anne ve babasıyla görüşüyor. Annesi öğretmen, babası doktor ama başka bir şehirde yaşıyorlar.” “Harika!” dedi annem, ellerini bir kez birbirine vurarak. “Aynı zamanda bekar bir anne. Yedi yaşında Arda isminde bir oğlu var.” Sessizlik neredeyse görünmezdi. Şarap kadehini kusursuz bir diklikle kaldırdı ve sanki zihnini yeniden programlıyormuş gibi küçük bir yudum aldı. Konuştuğunda sesi nazik ama mesafeliydi. “Senin yaşındaki biri için büyük bir sorumluluk.” “Öyle sanırım ama o inanılmaz biri,” dedim, belki de biraz fazla hızlı bir şekilde. “Aslı harika bir anne. Ve Arda… o çok iyi bir çocuk. Geçen hafta bana en sevdiği yetişkin olduğumu söyledi.” “Eminim yardımın için sana müteşekkirdir Caner,” diye cevap verdi annem, peçetesiyle ağzının kenarına dokunarak. “İyi bir erkek bulmak zor.” Sesinden hiçbir sıcaklık akmıyordu ve daha fazlasını anlatmam için bir davet yoktu. Bundan sonra işten, havadan ve şehir merkezindeki yeni bir sanat sergisinden bahsettik ama annem Aslı’nın adını bir kez bile anmadı. Ben de zorlamadım. Henüz değil. Birkaç hafta sonra, ne olursa olsun onları annemle tanıştırmaya karar verdim. Evimin yakınındaki küçük bir kafede buluştuk. Aslı on dakika gecikmişti ve geçen her dakikada annemin biraz daha sinirlendiğini görebiliyordum. Ancak Aslı’nın başka şansı yoktu. Arda’nın bakıcısı gelememişti ve onu da yanında getirmek zorunda kalmıştı. Geldiklerinde Aslı telaşlı görünüyordu. Saçlarını gelişigüzel bir topuz yapmıştı; üzerinde kot pantolon ve soluk bir bluz vardı, yakasının bir ucu hafifçe kıvrılmıştı. Arda annesinin eline yapışmış, içeri girerken gözleriyle pasta tezgahını tarıyordu. “Bu Aslı,” dedim onları karşılamak için ayağa kalkarak. “Bu da Arda.” Annem ayağa kalktı, elini uzattı ve Aslı’ya içinde zerre sıcaklık barındırmayan bir gülümseme sundu. “Yorulmuş olmalısın Aslı.” “Öyleyim,” diye cevap verdi Aslı hafif bir gülüşle. “Öyle günlerden biriydi işte.” Annem Arda’ya tek bir soru sordu: “Okulda en sevdiğin ders hangisi?” Çocuk “Görsel sanatlar” deyince annem gözlerini devirdi ve ziyaretin geri kalanında onu görmezden geldi. Hesap geldiğinde ise sadece kendi yediklerinin parasını ödedi. Daha sonra arabada giderken Aslı bana baktı. “Benden hoşlanmadı Caner.” Kızgın değildi, sadece dürüstçe durum tespiti yapıyordu. “Seni tanımıyor hayatım.” “Belki, ama tanımak istemediği çok açık.” İki yıl sonra, annemle şehrin yukarısındaki o eski piyano mağazasında buluştum. Küçükken hafta sonları beni oraya götürür, akustiğin “hatalarını duyacak kadar temiz” olduğunu söylerdi. Orası için “miras hayal etmek” için en sevdiği yer derdi; sanki doğru piyano insana büyüklüğü garanti edebilirmiş gibi. Oda cila ve hatıra kokuyordu. Piyanolar ödüllü atlar gibi dizilmişti, her biri bir öncekinden daha parlaktı. “Evet Caner,” dedi bir kuyruklu piyanonun kapağında parmaklarını gezdirerek, “bu iş bir yere varacak mı yoksa sadece vakit mi öldürüyoruz?” Tereddüt etmedim. “Aslı’ya evlenme teklif ettim.” Annemin eli havada donup kaldı, sonra yanına düştü. “Anlıyorum.” “Kabul etti elbette.” Annem somon rengi ceketini düzeltti, hayali kırışıklıkları giderdi. Gözleri benimkilerle buluşmadı. “Pekala,” dedi dikkatle, “o zaman bir konuda çok net olayım. Eğer onunla evlenirsen, bir daha benden asla bir şey isteme. Sen o hayatı seçiyorsun Caner

: Başka bir şey söylemesini; bir nefes, bir titreme ya da şüphe duyduğuna dair bir işaret bekledim. Ama yüzü okunmaz bir halde kaldı. Ne bir tepki verdi ne de benimle savaştı. Sadece gitmeme izin verdi. Ve ben de gittim. Aslı ve ben birkaç ay sonra bir arkadaşının arka bahçesinde evlendik. Süs ışıkları, katlanır sandalyeler ve rol yapmadan yaşamayı bilen insanların attığı o samimi kahkahalar vardı. Çekmeceleri takılan ve arka bahçesinde limon ağacı olan küçük bir kiralık eve taşındık. Arda odasını yeşile boyadı ve duvarda el izlerini bıraktı. Üçüncü ayımızda, markette mısır gevreği seçerken Arda bana bakıp gülümsedi. “Şu şekerli olanlardan alabilir miyiz, baba?” Bunu söylediğinin farkında bile değildi. Ama ben farkındaydım. O gece, temiz çamaşır yığınının içinde hıçkıra hıçkıra ağladım. İlk defa, keder ve neşenin aynı odada barınabildiğini hissettim. Sessiz bir hayat sürdük. Aslı geceleri çalışıyordu; ben ise okuldan alma, beslenme çantası hazırlama ve akşam yemeğini ısıtma işlerini hallediyordum. Cumartesileri çizgi film izliyor, oturma odasında çoraplarımızla dans ediyor ve hiçbir sebep yokken bitpazarlarından birbirine uymayan kupalar alıyorduk. Annem ne nasılım diye ne de nereye gittiğimi sormak için asla aramadı. Derken geçen hafta, telefonumda ismi belirdi. Akşam yemeğinden hemen sonra aradı; sesi, sanki hiç zaman geçmemiş gibi keskin ve düzdü. “Demek gerçekten seçtiğin hayat bu, Caner.” Bir tavayı kurularken telefonu omzumla yanağım arasına sıkıştırıp duraksadım. “Evet anne, bu.” “Pekala, tatilden döndüm. Yarın uğrayacağım. Bana adresi gönder. Her şeyi ne için feda ettiğini görmek istiyorum.” Bunu Aslı’ya söylediğimde gözünü bile kırpmadı. “Mutfağı dip bucak temizlemeyi düşünüyorsun, değil mi?” diye sordu kendine bir çay koyarken. “İçeri girip gördüğü şeyi çarpıtmasını istemiyorum canım.” “Her halükarda çarpıtacak. Bu… bu biziz. Bırak neyi çarpıtıyorsa çarpıtsın, onun yaptığı şey bu.” Temizlik yaptım ama hiçbir şeyi sahnelemedim. Üzeri magnetlerle dolu buzdolabı olduğu gibi kaldı. Kapının yanındaki dağınık ayakkabılık da öyle. Annem ertesi öğleden sonra, tam zamanında geldi. Deve tüyü rengi bir palto ve yamuk yürüme yolumuzda tıkırdayan topuklu ayakkabılar giymişti. Parfümünün kokusu kendinden önce içeri girdi. Kapıyı açtım ve selam bile vermeden içeri yürüdü. Etrafa şöyle bir baktı, sonra dengesini sağlamaya çalışıyormuş gibi kapı pervazına tutundu. “Aman Allah’ım! Bu da ne?” Oturma odasında, sanki topuklarının altında yer çökecekmiş gibi yürüyordu. Gözleri her bir yüzeyde geziniyor; ikinci el kanepeyi, çizik içindeki sehpayı ve Arda’nın bir zamanlar süpürgeliklere çizdiği ve benim silmeye hiç yeltenmediğim o soluk pastel boya izlerini inceliyordu. Koridorda durakladı. Bakışları, Arda’nın odasının dışındaki solmuş el izlerine takıldı; odasını birlikte boyadıktan sonra oraya kendi elleriyle bastırdığı yeşil lekelere… Odanın uzak köşesinde eski bir duvar piyanosu duruyordu. Cilası yer yer aşınmış, sol pedalı kullanıldığında gıcırdıyordu. Tuşlardan biri yarıya kadar basılı kalmıştı. Arda elinde meyve suyu kutusuyla mutfaktan çıktı. Önce anneme, sonra piyanoya baktı. Hiçbir şey söylemeden tabureye tırmandı ve çalmaya başladı. Annem sesle birlikte döndü ve donup kaldı. Melodi yavaş ve tereddütlüydü. Chopin. Annemin, ellerim hissizleşene kadar bana saatlerce çalıştırdığı o aynı parça. “Bunu nereden öğrendi?” diye sordu. Sesi şimdi daha kısıktı ama yumuşak değildi. “İstedi,” dedim. “Ben de öğrettim.” Arda piyanonun başından indi ve elinde iki ucuyla tuttuğu bir kağıtla odayı geçti. “Sana bir şey yaptım,” dedi. Bir resim uzattı: Ön verandada duran ailemiz. Annem ise üst kattaki penceredeydi, etrafı çiçek kutularıyla çevriliydi. “Ne tür çiçekleri sevdiğini bilemedim, o yüzden hepsini çizdim.” “Biz burada bağırmayız,” diye ekledi küçük çocuk. “Babam, bağırmanın evin nefes almasını unutturduğunu söylüyor…” Annemin çenesi gerildi. Gözlerini kırptı ama bir şey söylemedi. Daha sonra mutfak masasında oturduk. Annem fincanına neredeyse hiç dokunmadı. “Bu çok farklı olabilirdi,” dedi. “Sen biri, bir şey olabilirdin. Harika bir adam olabilirdin Caner.” “Ben biriyim anne,” dedim. “Sadece senin için rol yapmayı bıraktım; benim için asla el çırpmayan o tek kişi için…” Annemin ağzı açıldı, sonra kapandı. Resme doğru baktı. Masanın diğer ucundan Arda bana gülümsedi, yanımdaki Aslı ise dizimi sıktı. “Babanı eve ilk getirdiğimde babam da bana aynı şeyi söylemişti, biliyor musun?” dedi annem. “Her şeyi çöpe attığımı söylemişti. Ve baban beni terk ettiğinde…” Konuşmadan önce zorlukla yutkundu. “Sorgulayamayacağın bir hayat kurdum Caner. Eğer her şey kusursuz olursa, kimsenin gitmeyeceğini sandım. Onun yaptığı gibi gitmezler sandım. Kontrolün güvenlik demek olduğunu düşündüm.” “Yine de bizi kaybettin,” dedim, gözlerimi ondan ayırmadan. “Çünkü bize hiçbir seçenek sunmadın.” Hafifçe irkildi. Ama inkar etmedi. Hayatımda ilk kez, annem bana bir şeyi düzeltmeye çalışmadan bakıyordu. Ziyaret boyunca neredeyse hiç konuşmayan Aslı, sonunda masanın karşısına baktı. “Caner bizi seçti. Ama biz bir ceza değiliz. Ve sen kötü karakter olmak zorunda değilsin Meral. Tabii böyle davranmaya devam etmek istemiyorsan.” Annem cevap vermedi. Yarım saat sonra ayrıldı. Ne bir sarılma ne de bir özür vardı. Sadece sessiz bir vedaydı; giderken çoktan dolmuş olan bardağa portakal suyu dolduran Arda’ya uzun uzun baktı. Çocuk biraz yere döktü, annem bir şey söyleyecekmiş gibi ağzını açtı ama söylemedi. O gece kapı paspasının altında bir zarf buldum. İçinde bir müzik market hediye çeki vardı ve arkasına annemin o keskin, eğik el yazısıyla yazılmış küçük bir not iliştirilmişti. “Arda için. Sırf kendi istediği için çalmasına izin ver.” Kapı eşiğinde uzun süre durdum, not avucumun içindeydi. Yıllar sonra ilk kez, bir şeylerin kırık olduğunu hissetmedim. Bu bir kapanış değildi, henüz değil. Ama belki de daha iyi bir şeydi. Belki de yeni bir şeylerin başlangıcıydı. Sizce bu hikayedeki en güçlü an hangisiydi? Eğer Meral hanıma bir tavsiye verecek olsaydınız, bu ne olurdu? Hadi bunu yorumlarda konuşalım.

Haberin Devamı

Bekar bir anneyle evlendiğim için annem beni reddetti.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

4 YAŞINDA BİR KIZ ÇOCUĞU