Balıkçı Çamurdan Garip Bir Nesne Çıkardı

DOLAR

Alış: 46.39

Satış: 46.58

EURO

Alış: 52.68

Satış: 52.89

GBP

Alış: 61.03

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 8.05.2026

Balıkçı Çamurdan Garip Bir Nesne Çıkardı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Tuzlu suyun genzimi yakan kokusu ve fırtınanın ardından gelen o tekinsiz sessizlik, içimdeki huzursuzluğu daha da körüklüyordu. Adım Deniz, hayatımı suyun altındaki bilinmezlikleri belgelemeye adamış bir deniz biyoloğuyum. Ancak o sabah, kıyıda durmuş balıkçının çamurlu ellerinde tuttuğu o metal yığınına bakarken, mesleki merakımın çok ötesinde bir dehşet ve hayranlık hissiyle sarsıldım. Kaskımı deniz suyuyla hoyratça duruladığımda, camın ardındaki küçük dijital ekranın zayıf bir ışıkla göz kırptığını gördüm. Cihaz yaşıyordu. Kayıtları izlemek için sahil güvenlik kulübesine sığındığımızda, dışarıdaki rüzgar hâlâ pencereleri dövüyordu. Görüntüler başladığında nefesimi tuttum. Kask, fırtınanın yarattığı devasa dip akıntısıyla kumların arasına gömülürken, kamera o ana kadar kimsenin görmediği bir derinliğe hapsolmuştu. Kumlar, dev bir el tarafından süpürülür gibi kenara çekildiğinde, ekranın köşesinde keskin hatlı bir gölge belirdi. Önce bunun bir gemi enkazı olduğunu sandım. Ancak görüntü netleştikçe, karşımıza çıkan şeyin insan eliyle yapılmış, devasa bir mimari yapı olduğunu anladım. Kusursuzca yontulmuş mermer bloklar, yosun tutmamış bembeyaz sütun başlıkları ve kumun altından bir devin uyanışı gibi yükselen o devasa kapı… Balıkçı yaşlı elleriyle masaya tutundu, “Bu imkansız Deniz kızım, orada sadece boş kumluk vardır,” diye fısıldadı. Ama yanılıyordu. Kameranın son saniyelerinde, kum örtüsü tamamen çekildiğinde kapının üzerindeki o detay ortaya çıktı: Güneşi ve ayı kucaklayan bir mühür. Kalbim göğüs kafesimi zorluyordu. Hiç vakit kaybetmeden dalış takımlarımı kuşandım. Balıkçı beni durdurmaya çalıştı, “Deniz hırçın, gitme!” dedi ama nafileydi. O kaskın bana gösterdiği şeyi kendi gözlerimle görmeliydim. Suya girdiğim an, fırtına sonrası bulanıklık görüşümü kısıtlıyordu. Ciğerlerime çektiğim her nefes, suyun altındaki o sessiz çağrıyla birleşiyordu. Kameradaki koordinatları takip ederek aşağıya, karanlığın kalbine doğru süzüldüm. Derinlere indikçe basınç arttı, kulaklarımdaki uğultu yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Ve işte oradaydı

: Kumların arasına bir vaha gibi serilmiş, binlerce yıllık uykusundan uyanmış o kayıp şehir. Fenerimin ışığı bembeyaz taşlara çarptığında, görüntülerdeki o devasa kapının önünde buldum kendimi. Kapı aslında bir giriş değil, devasa bir kütüphanenin ya da bir tapınağın ön cephesi gibiydi. Sütunların üzerindeki işlemeler o kadar taze görünüyordu ki, sanki su onları eskitmek yerine korumuştu. Ellerimle mermere dokundum; taş buz gibiydi ama pürüzsüzlüğü ruhumu okşadı. Tam o sırada, balıkçının bahsettiği o “ince teli” fark ettim. Bu bir tel değil, kapının mekanizmasını birbirine bağlayan, altından dökülmüş ince bir zincirdi. Zinciri hafifçe çektiğimde, devasa mermer blok ağır ağır yana kaydı. İçeriden sızan hava kabarcıkları, sanki bin yıldır hapsolmuş bir nefesin özgürlüğe kavuşması gibi yüzüme çarptı. İçeride gördüklerim, tarihin tozlu sayfalarını yeniden yazdırmaya yetecek türdendi. Burası bir mezarlık ya da bir batık şehir değildi; burası antik bir gözlemeviydi. Tavan, suyun altında olmasına rağmen gökyüzündeki yıldız haritalarıyla donatılmıştı. Zeminde ise devasa bir dünya haritası, kıtaların bugünkünden çok farklı olduğu bir dönemi resmediyordu. Odanın tam ortasında, fenerimin ışığında parlayan kristal bir kürsü duruyordu. Kürsünün üzerinde ise suya dayanıklı, özel bir deriyle kaplanmış kalın bir defter vardı. Defteri elime aldığımda, suyun içinde dağılmadığını fark ettim. Kapaktaki o mühür, kaskımdaki görüntüde kanımı donduran o aynı simgeydi. Defterin sayfalarını suyun altında çok yavaşça çevirdim. Yazılar, antik bir dilde yazılmıştı ama çizimler her şeyi anlatıyordu. Bu insanlar, yaklaşan bir felaketi –belki de büyük bir tufanı– önceden görmüş ve en değerli bilgilerini bu su altı sığınağına kilitlemişlerdi. Haritalarda işaretlenen yerler, dünyanın dört bir yanındaki benzer sığınakları gösteriyordu. O an anladım ki, balıkçının çamurdan çıkardığı o kask, insanlığın kayıp hafızasına açılan tek anahtardı. Yukarı çıkmak zorundaydım, oksijenim azalıyordu ama ruhum o derinlikte kalmıştı. Yüzeye ulaştığımda güneş batıyordu. Balıkçı teknede endişeyle beni bekliyordu. Sudan çıktığımda kaskımı ve o antik defteri teknenin ahşap zeminine bıraktım. Titreyen ellerimle kaskı tekrar elime aldım. O gün sadece bir metal parçası bulmamıştık; biz, geçmişin geleceğe bıraktığı en anlamlı mirası, sabırla keşfedilmeyi bekleyen o sessiz gerçeği bulmuştuk. Denizin dibindeki o duvarlar sadece taş değil, birer umut abidesiydi. Artık biliyordum ki; ne kadar uzağa kaçarsak kaçalım, gerçekler bir gün bir fırtınanın ardından, bir balıkçının oltasına takılan ince bir zincirle de olsa mutlaka gün yüzüne çıkıyordu.

Haberin Devamı

Balıkçı Çamurdan Garip Bir Nesne Çıkardı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yetmişli eşiği aşmış bir bilge