Bir ekim akşamı, Ankara’daki baba evimizde aile yemeğindeydik. Kocam Kerem, çalıştığı oto servis tesisinde acil bir nöbete kaldığı için beş yaşındaki oğlum Arda ile yemeğe yalnız gitmiştim. Masaya oturur oturmaz kız kardeşim Berna, kocasının kendisine aldığı son model lüks aracı övmeye başladı. Babam Rıza Bey kadehini kaldırarak, “Hırslı bir adamla evlenmenin mükafatı işte bu. Sen gittin meteliksiz bir tamirciyle evlendin,” dedi.

Masada derin bir sessizlik oldu. Oğlum Arda yemeğini yemeyi bıraktı, küçük dizini dizime bastırdı. Berna kıkırdayarak babama katıldı. Annem Sevim Hanım ise kafasını tabağından bile kaldırmadı.

Sessizce, “Kerem o servisin yarı ortağı,” dedim. Babam omuz silkti: “Küçük bir şeyin yarısı yine küçüktür. Üniversite okutmak için sana tonla para harcadım, sen gidip bir tamirciyle evlendin, garajım kadar evde yaşıyorsun.”

Arda masum gözlerle bana baktı: “Anne, babam fakir mi?”

Bu soru canımı babamın söylediği her şeyden daha çok yaktı.