-
- Ama o ilk gecemizde odaya girdiğimde, beni tamamen altüst edecek bir gerçeğin beni beklediğini asla tahmin edemezdim. Benim adım Elif Yılmaz, yirmi yaşındaydım. Anadolu’nun ücra bir köyünde, yokluğun adeta herkesin adını bildiği bir yerde doğdum. Babam küçük yaşta, eski bir maden ocağında meydana gelen göçükte hayatını kaybetmişti. Annem Fatma Hanım ise üç çocuğunu tek başına büyütmüş; köy pazarında börek satarak, başkalarının evinde temizliğe giderek ve çaresiz kaldığında dualara sığınarak ayakta durmaya çalışmıştı. Ama yoksulluk kapıyı çalmıyordu. İçeri giriyordu. Masaya oturuyordu. Bizimle yaşıyordu. Borçlar, yağmurdan sonra çoğalan otlar gibi büyüyordu. Küçük kardeşimin ilaç parası, gecikmiş kira, bakkal borcu ve köy dışından gelen tefeciye olan faizler birbirine karışmıştı. Annem giderek zayıflıyor, gözlerinin altı çökmüş, sanki ağlamayı bile bırakmış gibi sessizleşiyordu. Bir pazar öğleden sonrasıydı, köyde “çözüm bulan” insan olarak bilinen Emine Teyze kapımızda belirdi. Şekersiz çayını içti, bana baştan aşağı baktı ve anneme dedi ki: — Fatma, Kayseri taraflarında bir adam var. Hiç evlenmemiş. Güvenilir biri. Evlenecek bir eş arıyor. Elif kabul ederse, size 500 bin lira yardım eder. Elim masada dondu kaldı. — Eş mi? — dedim, sesim titreyerek. Emine Teyze hiç utanmadı. — Nikâh kıyılır, resmi olur. Aç kalmaktan iyidir. Anneme baktım, onu evden kovacağını sanarak. Ama annem hiçbir şey söylemedi. Sadece gözlerini yere indirdi. O anda anladım. Ve bu, tokattan bile daha çok acıttı. Hiç olmadığı kadar ağladım. Anneme “Ben bir evlat mıyım yoksa bir eşya mı?” diye bağırdım. “Benim hayatım bir imza ve bir para zarfı mı?” dedim. Annem elimi tutmaya çalıştı ama geri çektim. Dinleyecek gücüm yoktu. O gece annemi avluda otururken buldum. Elinde tesbih vardı, ay ışığına bakıyordu, sanki suçluluk gelmeden önce bile af diliyordu. — İstemiyorum kızım… — dedi fısıldayarak. — Ama tefeci evi alacak. Hepimizi sokağa atacaklar. Başka çarem yok. Ellerinin titrediğini gördüm. Hayat boyu savaşmış ama yine de kaybeden bir kadının çaresizliğini gördüm. Ve o an içimdeki öfke sessizce kırıldı. Affetmedim. Ama kabul ettim. Evlilik çok hızlı oldu. Sıcak bir sabah, bir nikâh memurunun önünde, iki şahit ve kır çiçeklerinden yapılmış küçük bir buketle Mehmet Demir ile evlendim. Benden çok daha yaşlı bir adamdı. Saçları tamamen beyazdı. Yüzü yılların izlerini taşıyordu. Gözleri derindi; sanki içinde çok fazla sessizlik birikmişti. Üzerinde eski ama özenle ütülenmiş gri bir takım elbise vardı. İnsanlar fısıldaşıyordu. Kimileri şanslı olduğumu söylüyordu. Kimileri bana acıyordu. Ama ben hiçbirini duymuyordum. İçimde sadece tek bir cümle dönüp duruyordu: “Annem beni sattı.” Nikâhtan sonra Kayseri’nin dışında, eski ama bakımlı bir eve götürüldüm. Geniş bir verandası vardı, içerde temiz halılar, duvarlarda dualar ve evin içinde yeni demlenmiş çay kokusu vardı. Güzel bir evdi ama bana bir hapishane gibi geliyordu. O gece, bir kadın beni üst kata, odama götürdüğünde dizlerim titriyordu. Herkesin “ilk gece” dediği şeyin ne anlama geldiğini biliyordum. Odaya girdim, korkuyla. Ama gördüğüm şey beni olduğum yerde dondurdu. Oda temizdi, sadeydi, yumuşak bir ışıkla aydınlanıyordu. Ne alkol vardı. Ne dağınıklık. Ne de tehditkâr bir hava. Ve en tuhafı… O yatakta değildi. Yan masada hâlâ sıcak bir ıhlamur çayı ve beyaz bir zarf duruyordu. Zarfın üzerinde, düzgün ve zarif bir yazıyla şu cümle yazıyordu: “Elif, korkma.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. Zarfı soğuk ellerimle açtım. İçinden bir mektup çıktı. “Bu evliliği senin seçmediğini biliyorum. Şu an hayatının bittiğini düşündüğünü de biliyorum. Ama beni sonsuza kadar nefret etmeden önce gerçeği bilmeni istiyorum. Ben seni satın almadım. Ve seni bu eve, düşündüğün anlamda eşim olman için getirmedim. Eğer tüm bunları okuduktan sonra gitmek istersen, kapı açık.” Yatağın kenarına, dizlerimin gücünü hissedemeden oturdum. O anda banyonun kapısının açıldığını duydum. Mehmet Demir yavaşça çıktı. Üzerinde sade bir gömlek ve pamuklu bir pantolon vardı. Elinde bir havlu tutuyordu. Beni korkmuş görünce hemen durdu, sanki bir adım daha atsa her şey daha da kötüleşecekmiş gibi. — Kusura bakma — dedi alçak bir sesle. — Seni korkutmak istemedim. Sana zaman vermek için banyoda dua ediyordum. Cevap veremedim. Benden uzakta bir sandalyeyi işaret etti. — Buraya oturabilir miyim? Yaklaşmayacağım, söz veriyorum. Başımı salladım, hâlâ titriyordum. O, benden uzak bir yere oturdu. Ve o mesafe, garip bir şekilde, ilk defa nefes almamı sağladı. — Sana dokunmayacağım Elif — dedi. — Ne bugün, ne de sen istemedikçe asla. Gözlerimi kaldırdım. — O zaman neden? — sesim kırılıyordu. — Neden benimle evlendin? Derin bir nefes aldı. Ve şöyle dedi: — Çünkü çok zamanım kalmadı. İçim buz kesti. Ellerine baktı; sanki çoktan kabullenilmiş bir kaderi taşıyan bir adam gibiydi. — Hastayım. Kanser. Son evre. Masadaki ıhlamur çayı, durmuş bir dünyanın içinde hâlâ buhar çıkarıyor gibiydi. — Bir eşe ihtiyacım yoktu — diye devam etti. — Bu evi ve ailemin gömmeye çalıştığı gerçeği devralacak birine ihtiyacım vardı. O gece uyumadım. Ama ilk kez, bu evliliği kabul ettiğim günden beri… ağlamadım. Çünkü korktuğum cehennemin belki de… göründüğü şey olmadığını anlamaya başlamıştım…. Arabada, İstanbul’un sokakları koyu renkli camların arkasından akıp gidiyordu. Açık renkli apartman cepheleri. Eczanelerin yeşil ışıklı tabelaları. Soğuk havaya rağmen dolu olan çay bahçeleri. Trafiğin arasından hızla süzülen motorlar. Her şey bana tanıdık geliyordu. Ama ilk kez, bu şehre sanki arkamda bırakıyormuşum gibi bakıyordum. Elif’in küçük kızı Zeynep başını omzuma yaslamıştı. Oğlum Kerem ise sessizdi. Gözleri önde, yaşına göre fazla dikkatli, yetişkinlerin sakladığını sandığı gerilimleri çoktan çözmeyi öğrenmiş bir çocuk gibi. — Anne — dedi usulca — Baba bizimle gelmiyor mu? Derin bir nefes aldım. Yalan söylemek istemiyordum. Ama ona taşımaması gereken bir acıyı da yüklemek istemiyordum. — Hayır, canım. Baban başka bir hayat seçti. Gözlerini ayakkabılarına indirdi. — Peki biz? Elini sıkıca tuttum. — Biz de başka bir hayat seçiyoruz. Telefonum titreşti. Avukatım Avukat Selin Yalçın’dan bir mesajdı. “Kliniğe geldiler. Her şey hazır.” Cevap vermedim. Zaten biliyordum. Ben çocuklarımla birlikte havalimanına yaklaşırken, Mehmet Demir ailesiyle birlikte Nişantaşı’ndaki özel bir kliniğe geliyordu. Annesi Ayşe Hanım önde yürüyordu; dik duruşlu, kontrolü asla bırakmayan bir kadın. Babası Hasan Bey, sessiz ama otoriter bir adam olarak arkadaydı. Kız kardeşi Selin ve eşi de oradaydı. İki teyze, bir de hiçbir aile toplantısını kaçırmayan meraklı bir kuzen. Yedi kişi. Yedi beklenti dolu yüz. Yedi kişinin ortak inancı: bir soyun devamı. Onlar için bu sadece bir ultrason randevusu değildi. Bir taç giyme töreniydi. Lena Arslan bekleme salonunda oturuyordu. Elini karnına koymuştu, diğer eli ise pahalı bir marka çantayı tutuyordu. Hayat tarafından “terk edilmiş” olduğunu söyleyen bir kadına göre fazla özenliydi. Krem rengi bir elbise, camel rengi bir kaban giymişti. Yüzünde ise kazanmış gibi bakan o sakin gülümseme vardı. Ayşe Hanım ona şefkatle eğildi. Ama o şefkat bana hiç gösterilmemişti. — Erkek torunum çok güzel olacak — dedi. — Hissediyorum. Selin küçük, gümüş bir kutu uzattı. — Prenatal vitaminler. Mehmet en iyisini istedi. Lena gülümsedi. — Çok naziksiniz. Mehmet elini onun omzuna koydu. — Bu normal. Ailenin geleceğini taşıyorsun. Kimse Kerem’den bahsetmedi. Kimse Zeynep’ten bahsetmedi. Sanki evlilik içinde doğmuş, sevgiyle büyümüş çocuklar, tek bir beklentiyle silinmişti. — Lena Hanım? — dedi hemşire. — Doktor sizi alacak.
-
- Mehmet hemen ayağa kalktı. — Ben de geliyorum. Ayşe Hanım da kalktı. — Ben de. Hemşire duraksadı. — Normalde iki kişiyle sınırlı. Mehmet sakin ama kesin bir gülümsemeyle konuştu. — Bu çok önemli bir an. Birkaç dakika sonra Lena, ultrason odasında yatıyordu. Oda serindi. Işık loştu. Monitör sessizdi; sanki sonucu zaten biliyordu. Doktor Mercan, ellili yaşlarında sakin yüzlü bir adam, jeli Lena’nın karnına sürdü. Lena hafifçe ürperdi. Mehmet öne eğildi. Gözleri parlıyordu. — Şimdi göreceğiz — dedi. Doktor probu hareket ettirdi. Ekranda bulanık bir görüntü belirdi. Ayşe Hanım elini ağzına götürdü. — Ah… Mehmet gülümsedi. Gerçek bir gülümseme. Uzun zamandır kendi çocuklarına bile göstermediği türden. — Her şey yolunda mı, doktor? — dedi. — Erkek mi? Doktor hemen cevap vermedi. Kaşlarını hafifçe çattı. Probunu hareket ettirdi. Ekrana baktı. Sonra notlarına göz gezdirdi. Sessizlik ağırlaştı. Mehmet’in yüzündeki küçük gülümseme silinmeye başladı. — Doktor? Doktor Mercan görüntüyü yeniden ayarladı. Profesyonel ifadesi korundu ama bir şey değişmişti. — Bir tutarsızlık var — dedi sonunda. Lena dondu. — Ne tutarsızlığı? — diye tekrar etti Mehmet. Doktor probu bıraktı ve konuşmadan önce birkaç saniye durdu. — Fetüs ölçümlerine, kemik gelişimine ve tahmini gebelik haftasına göre, döllenme sizin belirttiğiniz tarihten yaklaşık dört hafta daha önce gerçekleşmiş görünüyor. Kimse konuşmadı. Ayşe Hanım bile olduğu yerde kaldı. Mehmet gözlerini kırptı. — Hayır. Bu imkânsız. Doktor sakin kaldı. — Sizi şaşırttığını anlıyorum. Ama ölçümler tutarlı. Gebelik dosyada belirtilenden daha erken başlamış. Mehmet yavaşça Lena’ya döndü. — Daha erken nasıl? Lena ağzını açtı. Ses çıkmadı. Doktor, rahatsız ama dikkatli bir sesle ekledi: — Bu, döllenmenin ilişkinizin başlangıcından önce gerçekleşmiş olabileceğini gösterir. O sessizlik hiçbirine benzemiyordu. Sadece utanç değildi. Sadece şok değildi. Bu, kurdukları tüm “zafer” hikâyesinin bir anda çökmesiydi. Ayşe Hanım bir adım geri çekildi. Selin elini göğsüne götürdü. — Lena… bir şey söyle. Lena gözleri dolu dolu Mehmet’e baktı. — Mehmet, açıklayabilirim… Ama herkes bilir. O cümle hiçbir şeyi kurtarmaz. Mehmet’in yüzü bembeyaz oldu. — Kim? Lena başını salladı. — Sandığın gibi değil. Kısa bir kahkaha attı Mehmet. Boş. Soğuk. — Bu sabah boşanma kararı verdim. Çocuklarımı terk ettim. Ailem karımı aşağıladı… ve sen bana ne verdin? Sesi çatladı. — Belki de benim bile olmayan bir çocuk için mi? Koridordaki herkes sessizdi. Baba Hasan yere bakıyordu. Ayşe Hanım’ın gözleri, Lena’nın karnına artık başka bir anlamla bakıyordu. Sevgi çekilmişti. Bir anda. Bazı ailelerde böyle olur. Sevgi koşulsuz değildir. Soyla. Adla. Çocuğun taşıdığı beklentiyle ölçülür. O sırada, İstanbul Havalimanı’nda Elif, çocuklarının elini sıkıca tutuyordu. Kerem camdan uçaklara bakıyordu. — Anne, bu uçak nereye gidiyor? — Belki Kanada’ya — dedim. — Bizimki? — Toronto’ya. Zeynep gözlerini bana çevirdi. — Uzak mı? — Yeniden başlamak için yeterince uzak. Uçakta, on binlerce metre yüksekte, Kerem uykuya daldı. Zeynep ise bir ev çiziyordu: üç pencere, büyük bir ağaç ve kapının önünde biz üçümüz. Baba yoktu. Bağırış yoktu. Soğuk sofralar yoktu. “Bir kadının değeri doğurduğu çocukla ölçülür” diyen kimse yoktu. Resmini gösterdi. — Bu bizim yeni evimiz mi? Gözlerim doldu. Ama bu sefer acıdan değil. Nefes almanın verdiği o zor ama temiz rahatlıktandı. — Evet kızım. Bu bizim yeni evimiz. Mehmet, benim sessizliğimi hiçbir zaman anlamamıştı. Zayıflık sanmıştı. Oysa ben her şeyi görüyordum. Gizli hesapları. Şüpheli transferleri. “İş” dediği gizli görüşmeleri. Ve o beni değiştirdiğini sanırken… ben çıkışı inşa ediyordum. Öfkeyle değil. Bağırarak değil. Sabırla. Hesapla. Avukatım Selin Yalçın’ın yönlendirmesiyle. Telefonum son bir kez titreşti. “Doktor tarih tutarsızlığını doğruladı. Mehmet paternite testi istiyor. Aile şokta. Haklıymışsınız.” Ekrana baktım. Sonra kapattım. Cevap vermeme gerek yoktu. Onların çöküşünü izlememe gerek yoktu. Mehmet’in pişmanlığı da artık önemli değildi. Çünkü o pişmanlık Kerem’e beklediği babayı geri getirmeyecekti. Zeynep’e kaybolan yılları geri vermeyecekti. Bana susturulduğum günleri geri vermeyecekti. Başımı koltuğa yasladım. Çocuklarım uyuyordu. Ve ilk kez… kaybettiklerimi değil, kurtardıklarımı düşündüm. Onları. Beni. Huzurumuzu. Aşağıda, İstanbul’un bir klinik odasında bir dünya çöküyordu. Ama bizimki zaten bulutların üzerindeydi. Ve bu kez… kimse bizi aşağı indiremezdi.