Anneler Günü yemeğinde annem Dilek, masadaki buram buram kokan çiçeklerin, el sürülmemiş tatlıların ve hesabını benim ödediğim lüks restoranın ortasında gözlerimin içine bakarak o cümleyi kurdu: “Keşke hiç kızım olmasaydın.”

Birkaç saniye boyunca hareket bile edemedim. Ağabeyim Rıza bakışlarını hemen tabağına kaydırdı. Yengem Merve ise peçetesiyle ilgileniyormuş gibi yaptı. Kimse beni savunmadı.

Annem kollarını kavuşturup devam etti: “Duyduğun gibi Elif. Deniz’le evlendiğinden beri her şey kariyerin, evin ve kendi hayatın oldu. Bu ailenin varlığını bile unuttun.”

34 yaşındaydım. Bursa’da büyük bir şirkette operasyon müdürü olarak haftada altmış saat çalışıyordum. Babam öldükten sonra annemin ev kredisini ben ödemiştim. Ağabeyimin boşanma davasındaki avukatlık ücretini ben karşılamıştım. Geçen yıl buz gibi yağmurda saatlerce direksiyon sallayıp yanına gitmiştim, sırf “Evde tek başıma kalamıyorum” dediği için.

“Peki senin gözünde nasıl iyi bir evlat olunur anne?” diye sordum sakince.

“Ailesini her şeyin önüne koyan biri olarak!” dedi.

Gözümden tek damla yaş akmadı. Ağlamayacaktım. Çantamı aldım, ayağa kalktım ve gözlerinin içine baktım: “O zaman bundan sonra hiç kızın olmamış gibi yaşa.”

Eşim Deniz tek kelime etmeden arkamdan geldi. Siyah aracıma bindim, motoru çalıştırdım ve annem restoranın penceresinden bakarken oradan uzaklaştım. O gece annemin, ağabeyimin ve yengemin numaralarını engelledim. Aylardır ilk kez bu kadar huzurlu bir uyku çektim.