Yılbaşı gecesi ailemin evine kapıdan adım attığımda, hayatımın en ağır ihanetiyle karşılaşacağımı bilmiyordum. Yedi yıl boyunca kurumsal finans sektöründe gece gündüz demeden, tatil yapmadan çalışmış; her kuruşumu biriktirerek Ankara’nın en prestijli semtinde 20 milyon lira değerinde üç odalı lüks bir daire satın almıştım. Borcumun bitmesine sadece birkaç ay kalmıştı.

Salona girmeden önce koridorda kız kardeşim Duygu’nun sesini duydum: “Yani önümüzdeki ay taşınmaya başlayabilir miyim?”

Annem hafif bir kahkahayla yanıt verdi: “Elbette tatlım. Ceyda’nın o kadar büyük bir eve ihtiyacı yok. Tek başına yaşıyor, şirketine yakın küçük bir stüdyo daire kiralayabilir.”

Duygu heyecanla ekledi: “Ama onun evi üç odalı, çocuklara harika birer oda olur.”

Babam da o otoriter sesiyle araya girdi: “Ceyda zaten her zaman sorumluluk sahibi olmuştur. Ailenin her şeyden önce geldiğini bilir, sorun çıkarmaz.”

Kapı eşiğinde dondum kaldım. Duygu ve kocası Volkan yıllardır sürekli batan iş fikirleriyle ailemin parasını tüketiyordu. Batan kafeler, başarısız kripto yatırımları… Annem ve babam onların kiralarını öder, arabalarını alır, her sıkıştıklarında arkalarını toplardı. Ama benim alın terimle kazandığım eve tek söz hakkı tanımadan el koymaya karar vermişlerdi.

Duygu, “Ben zaten sosyal medyada Ocak ayında yeni evimize taşınacağımızı paylaştım bile!” diyerek güldü.

İçimdeki kırgınlık anında buz gibi bir kararlılığa dönüştü. Derin bir nefes aldım, salona girdim, hiçbir şey duymamış gibi gülümsedim ve akşam yemeğimi yedim.

Aynı gece tuvalete geçtiğimde emlak danışmanım Harun’u aradım. Sitemizdeki daireleri kurumsal yatırımcılar adına toplayan bir alıcı vardı. “Dairemi satıyorum, nakit teklifleri hâlâ geçerli mi?” diye sordum.