Hayatım boyunca ailem için fedakârlık yapmanın doğru olduğuna inandım. Çalıştım, emek verdim ve kendi işimi kurarak sıfırdan başarılı bir inşaat malzemeleri şirketi oluşturdum. Kazandığım her kuruş alın terimin karşılığıydı. Üç yıl önce ise en büyük hayallerimden birini gerçekleştirerek kendi evimi satın aldım. Evin her taksiti, her tadilatı ve içindeki her eşya tamamen benim emeğimle alınmıştı.

Fakat ailem bunu hiçbir zaman önemsemedi.

Onların gözünde ben hâlâ ne isterlerse yaptırabilecekleri eski kişiydim.

Her şey, kız kardeşim Zeynep’in düğününe altı hafta kala yaşandı. Zeynep ile nişanlısı Emre, bütçelerinin çok üzerinde lüks bir düğün planlamıştı. Gösterişli bir kır düğünü, pahalı organizasyonlar, canlı müzik, özel balayı ve gereksiz birçok masraf yüzünden bütün birikimlerini tüketmişlerdi. Borçlar kapıya dayanınca çözüm üretmek yerine ailem beni hedef seçti.

Oysa altı ay önce zaten Zeynep’e “zorunlu düğün masrafı” bahanesiyle büyük bir miktar para vermiştim. Daha sonra bu paranın önemli kısmını lüks balayı odası ve pahalı uçak biletlerine harcadığını öğrendim. Ne özür dilemişti ne de teşekkür etmişti. Herkes bunun normal olduğunu düşünüyor, gerektiğinde yine ödeme yapacağımı sanıyordu.