Ailemle tüm bağlarımı koparmamın üzerinden tam iki yıl geçmişti. Kız kardeşim Ceyda’nın her tartışmada haklı çıkarılması, hukuk fakültesi mezuniyet törenime gelinmeyip üstüne eş ortamda kocam Erdem’e “seviye düşüşü” denmesi bardağı taşıran son damla olmuştu. Beni herkese “akli dengesi bozuk, kıskanç ve çekilmez” biri olarak tanıtmışlardı. Sessizliğimi bir zayıflık, pes ediş sanıyorlardı.

Salı sabahı babamın avukatından gelen e-posta, eşim Erdem’in kahve fincanını masaya bırakmasına neden oldu. Mektup şöyle başlıyordu: “Karadağ Holding’deki babanızın mülkiyet haklarının korunması için imzanız gerekmektedir.”

Eki açmadan önce kahkahayı bastım.

Gülüyordum çünkü iki yıldır beni aileden dışlayanlar, yok sayanlar şimdi tek bir imzam için kapımdaydı. Mezuniyet törenimin olduğu gün bana ayrılan dört koltuk boş kalmış, onlar Ceyda “kötü bir hafta geçiriyor” diye Urla’da bir bağ evine gitmişlerdi. Hesap sorduğumda annem “Otuz yaşına geldin, her küçük başarın için alkış mı bekliyorsun?” demişti. Babam ise inşaat mühendisi olan ve ben okurken iki işte çalışan eşim Erdem için “Yetiştirilme tarzımıza hiç uymayan bir seviye düşüşü” yorumunu yapmıştı.