Bölüm 3
Adımlarım kilisenin taş zemininde yankılandı. Bir gelin gibi yürümüyordum; bir görev için içeri giren bir subay gibi ilerliyordum. Bakışlar göğsümdeki nişanlara, kolumun altındaki şapkaya, sırtımın dikliğine takılıyordu. Babam sesini toparlamaya çalıştı.

— Kendini rezil ediyorsun — diye fısıldadı — Bu bir düğün için uygun değil.

Onların sırasının önünde durdum.

— Bir düğün için uygun olmayan şey, kızın uyurken odasına girip gelinliklerini parçalamaktır — dedim, sakin ama net bir sesle — Ama işte buradayız.

Sessizlik ağırlaştı. Birkaç kişi nefesini tuttu. Annem gözlerini indirdi. Emre’nin gülümsemesi kayboldu.

— Biz öyle istemedik… — dedi annem çekinerek.

— Ne istemediniz? Gelmemi mi? Evlenmemi mi? Ayakta kalmamı mı?

Babam dişlerini sıktı.

— Hep bizden üstün olduğunu sanıyorsun.

Onun gözlerine ilk kez korkusuz baktım.

— Hayır baba. Sadece artık daha az olduğuma inanmıyorum.

Dördüncü sıradan yaşlı bir kadın ayağa kalktı. Teyzemiz Emine, dedemin kız kardeşi. Neredeyse hiç konuşmazdı ama herkes onun sözünü ciddiye alırdı.

— Hüseyin — dedi titrek ama sert bir sesle — utanmalısın. O kızın üniformasında senden daha çok onur var. Gurur duyamadıysan bile en azından vicdanlı olmalıydın.

Babam sırasına çöktü. Annem sessizce ağlıyordu. Emre yere bakıyordu.

Papaz Kerem, altarın önünden boğazını temizledi.

— Komutan Yıldırım… Törene devam etmek ister misiniz?

Derin bir nefes aldım.

— Evet, Peder. Ama dün gece beni yok etmeye çalışanların kolunda yürümeyeceğim.

Babam bir anda ayağa kalktı.

— Bizi herkesin önünde küçük düşürecek misin?

— Siz zaten kendinizi küçülttünüz. Makasla sevgiyi seçmek yerine.

Tam o anda kapılar tekrar açıldı. İçeri Türk Deniz Kuvvetleri’nden Amiral Selim Vural girdi. Eski komutanım ve mentorumdu. Beyaz üniformasıyla kiliseye adım attığında herkes refleksle dikleşti. Onu davet etmiştim ama geleceğinden emin değildim.

Saniyeler içinde durumu kavradı ve yanıma geldi.

— Komutan — dedi saygıyla — eğer sizi kimse eşlik etmeye layık görmediyse, bu benim için bir onurdur.

Boğazım düğümlendi. Başımı salladım.

Yürümeye başlamadan önce bir kez daha aileme baktım.

— Kalabilirsiniz. Ama artık hayatımda söz sahibi değilsiniz. Bugün değil. Bundan sonra hiç. Ben sizin küçültmeniz gereken çocuk değilim. Ben, kendimi yeniden kurmuş kadınım.

Org çalmaya başladı. İnsanlar ayağa kalktı. Amiral Selim’in koluna girdim. Her adımda suçluluk, sessizlik ve eksik sevgi geride kaldı. Kerem beni bekliyordu; gözleri doluydu ama bakışında tek bir utanç yoktu, sadece gurur vardı.

Tören düşündüğümden daha güzeldi. Yemin ederken, kimsenin diğerini susturmadığı, sevginin kontrol olmadığı bir aile kuracağıma söz verdim. Kerem bana, güçlü olduğum günlerde de kırıldığım günlerde de beni bütün göreceğine söz verdi.

Düğün yemeğinde ailem kenarda bir masada oturdu. Kimse hakaret etmedi ama kimse de yanlarına gitmedi. Emre erken ayrıldı. Annem en son yanıma geldi; bir anda yaşlanmış gibiydi.

— Elif… özür dilerim. Seni bizim istediğimiz çocuk gibi geri istedik.

Ona sakin bir üzüntüyle baktım.

— O çocuk hiç olmadı anne. Sadece sizin için daha kolay bir versiyonumdu.

— Bizi affedecek misin?

— Belki bir gün. Ama önce beni gerçekten görmeyi öğrenmelisiniz.

Cevap vermedi.

Üç yıl geçti. Kerem’le İstanbul’da yaşıyoruz ve kendi seçtiğimiz bir aile kuruyoruz: saygının rica edilmediği, sevginin ceza gibi kullanılmadığı bir aile. Ailemle az konuşuyorum. Emre ile sadece gerektiği kadar. Kimseyi nefret ederek yaşamıyorum ama artık huzurumu kimseye açıklamak zorunda değilim.

Beyaz üniformam hâlâ dolapta asılı. Temiz, hazır, sessiz. Bazen ona bakıyorum ve o sabahı hatırlıyorum. Ailem gelinliklerimi parçalayarak düğünümü bitireceklerini sandı.

Sadece beni, her zaman olduğum kadın olarak kiliseye girmeye zorladılar.