Adım Esma.. Kocam vefat ettiğinden beri yalnız yaşıyordum. Kocamın arkadaşı Ahmet arada bir hal hatır sormak için bize gelirdi. Bir gün yine zil çaldı kapıyı çalan Ahmetti. Ahmet içeri girince, dışarıdaki soğuk havayı da beraberinde getiriyor. Kapıyı kapattığında, Esma onu karşılamak için ayağa kalkıyor ama bacakları biraz titriyor. Ahmet’in yüzündeki ifade endişeli ama sert; siyah ceketinin düğmeleri tam ilikli, duruşu dik. Esma’ya yaklaştığında, erkek kolonyası ve hafif ter kokusunu karışık alıyor. “Nasıl gidiyor?” diye soruyor Ahmet, sesi alçak ama boğuk. Esma cevap veremiyor, sadece başını iki yana sallıyor. Ahmet, ona dokunmak için elini uzatıyor ama havada asılı kalıyor bir an, sonra tereddütle omzuna koyuyor. Dokunuşu sıcak ve ağır, bir yastık gibi üzerine çöküyor.