“Şimdi bu kâğıdı imzalamazsan, oğlum öldüğünde herkese onun ölümüne senin sebep olduğunu söyleyeceğim!”

Gecenin saat üç buçuğunda, İstanbul’daki hastanenin aydınlık acil servis koridorunda kayınvalidem Sevim’in bana savurduğu ilk cümle bu oldu. Eşim Kaan yoğun bakımda bilinci kapalı yatarken, yanında ipek pijamalarıyla gözyaşı döken genç bir kadın ve şaşkın kayınpederim Hikmet duruyordu.

Üzerimde evden alelacele çıkarken sırtıma geçirdiğim gri gri kapüşonlu hırka vardı. Yalnızca yirmi dakika önce gelen acil aramada, Kaan’ın yüksek tansiyon, şiddetli ritim bozukluğu ve göğüs ağrısıyla Nişantaşı’nda bir apartman dairesinden ambulansla alındığı söylenmişti. Oysa Kaan saatler önce bana Levent’te önemli bir şirket yemeğinde olacağını söylemişti.

Nöbetçi cerrah elindeki panoyu bana uzatarak, “Acil aort yırtılması şüphesi var, hemen ameliyata almalıyız, şurayı imzalayın,” dedi.

Raporları dikkatle inceleyip sordum: “Tam kan sayımını, elektrokardiyogramı ve yapılan tüm tetkikleri görebilir miyim?”

Doktor sabırsızca saatine baktı. Kayınvalidem Sevim ise elimdeki kalemi çekiştirerek bağırdı: “Sen zaten sıradan bir klinik evrak memurusun! Kendini bir şey sanmayı bırak da formu imzala!”

Yıllardır bu aile beni hiçbir şeyi olmayan basit bir kadın gibi görmüştü. Kaan, ailesinin muhafazakâr olduğunu ve huzursuzluk çıkmaması gerektiğini söyleyerek, tıp fakültesindeki başarılarımı ve akademik unvanımı ailemden gizlememi istemişti. Beni küçük bir mahalle kliniğinde veri giriş elemanı olarak tanıtmıştı.

O sırada arkadaki genç kadına gözüm kaydı. Adı Melis’ti ve Kaan’ın şirketinde yeni işe başlamıştı. Üzerindeki lacivert ipek pijama, Kaan’a aylar önce kendi elimle aldığım tasarım ev kıyafetinin birebir aynısıydı.