Bölüm 1
Margaret’ın tüm dünyası on iki yıldır yatalak annesine bakmak üzerine kuruluydu. Ancak annesinin yatağının yanında aniden yabancı bir adam belirince, Margaret herkesten daha iyi tanıdığını sandığı kadının, ailelerini sonsuza dek değiştirebilecek bir sır sakladığını fark etti.

Sabah 5:45’te çaydanlık gıcırdadı. Kendime ve Brenda’ya iki fincan çay doldurdum ve koridordaki annemin hastane yatağının hafif mekanik gıcırtısını dinledim. Soluk sabah ışığı mutfak fayanslarının üzerine yayılıyordu.

Brenda kapıyı çalmadan içeri girdi.

On iki yıl boyunca tüm gün çalışıp, tüm gece anneme bakmak yüzümde kalıcı izler bırakmıştı.

“Yine uyuyamadın, değil mi Margaret?” diye sordu Brenda, paltosunu kapının yanına asarken.

“Yeterince uyudum.”

“Yani bu, hayır anlamına geliyor.”

Bardağıma gülümseyerek baktım.

“Dün gece nasıldı?”

“Sakin bir şekildeydi,” dedi Brenda. “Tostunun yarısını yedi. Ama benden bir saatliğine telefonuyla yalnız bırakmamı istedi.”

Yukarı baktım.

“Onun telefonu mu?”

Brenda da kafası karışmış bir şekilde omuz silkti.

“Son zamanlarda bunu daha sık yapıyor. Kapıyı kapatıp yalnız kaldığı kısa anlar. Merak etmiyorum.”

“Annem mesaj göndermeyi bile zar zor biliyor.”

“Görünüşe göre öğreniyor.”

Hafifçe güldüm. Annem yirmi sekiz yaşımdan beri yatalaktı. Onun tüm dünyası, benim onun etrafında kurduğum dünyaydı.

Çayını koridordan aşağıya taşıdım ve yatak odasının kapısını açtım.

“Günaydın anne.”

“İşte benim kızım,” diye fısıldadı.

İnce eli battaniyenin üzerinde elimi buldu.

“Brenda senin sır sakladığını söylüyor.”

“Benim yaşımdaki bir kadına birkaç tane hakkı var,” dedi annem, hayat bu kadar ağırlaşmadan önce olduğu gibi gözlerini kısarak.

Alnından öptüm. Lavanta sabunu ve her gece ellerine sürdüğüm losyonun kokusu burnundaydı.

Sonra saate baktım.

8:12.

Otobüs 8:20’de geldi.

“Seni seviyorum,” dedim.

“Bildiğinden çok daha fazlasını biliyorum, Margaret.”

Çantamı alırken, “Bu gece geç kalacağım,” diye seslendim. “Önemli bir toplantım var.”

Mutfakta Brenda’nın yanından geçerken sesini alçalttı.

“Son zamanlarda gerçekten çok farklı. Daha sessiz. Kapıyı izliyor.”

“Brenda, o yorgun. Hepimiz yorgunuz.”

Sonra dışarı çıktım ve sıradan bir sabaha adım attım.

İki ay sonra, ben işte faturaların arasında boğulurken Brenda aradı. Sesi o kadar titriyordu ki neredeyse tanıyamadım.

“Margaret, eve gelmen gerekiyor. Hemen şimdi.”

Telefonu sıkıca kavradım.

“Brenda, ne oldu? Annem iyi mi?”

“Annen beni işten çıkardı.” Sesinden bir hıçkırık koptu. “Orada bir adam var. Kim olduğunu bilmiyorum ama beni değil onu seçti. On iki yıl geçti Margaret, ve onu seçti.”

“Ne saçmalıyorsun? Biraz yavaşla.”

“Eve git. Kendin gör. Ben orada olamam.”

Çağrı sona erdi.

Anahtarlarımı kaptım ve hızla eve doğru sürdüm. On iki yıl Brenda ile geçti. On iki yıl güven. Ve şimdi annemin odasında bir yabancı mı vardı?

Ön kapıyı iterek içeri girdim.