Annem Melek, aylardır bir restoranda yemek yememişti. Çocukluğumda dışarıda yemek yemeyi çok severdi. Sıradan bir akşam yemeğini bile özel bir etkinliğe dönüştürür, menüyü dikkatle inceler, sipariş ettiği yemeklerden herkese tattırır ve tatlı gelene kadar garsonlarla bile samimi bir sohbet kurardı.

Ancak yıllar içinde bu alışkanlığı değişmişti. Bunun nedeni yemeklerden vazgeçmesi değildi. İnsanların onun dış görünüşü hakkında düşüncesizce yorumlar yapmasıydı. Bazı yabancılar tabağına bakarak fısıldaşıyor, bazıları kendi aralarında gülüyor, bazıları ise doğrudan kırıcı sözler söylüyordu.

Her olay annemin özgüveninden biraz daha götürmüştü. Zamanla dışarı çıkma tekliflerini reddetmeye başladı.

“Yorgunum.”

“Evde bir şeyler yiyelim.”

“Dışarı çıkmasak olmaz mı?”

Aslında ne söylemek istediğini biliyordum. Yeniden insanların yargılayıcı bakışlarına maruz kalmaktan çekiniyordu.

Bu yüzden 65. yaş günü yaklaşırken kararımı verdim. Annemin başkalarının düşüncesiz davranışları yüzünden hayatın güzel anlarından uzaklaşmasına izin vermeyecektim.

“Doğum gününde seni yemeğe götürüyorum,” dedim.

İlk başta itiraz etti. Fakat sonunda yıllar önce çok sevdiği küçük ve sıcak bir İtalyan restoranına gitmeyi kabul etti.

Doğum günü akşamı onu almaya gittiğimde özenle hazırlanmıştı. Koyu renk pantolon, açık mavi bir bluz, en sevdiği gümüş kolye ve yıllar önce babamın aldığı küpeleri takmıştı.

“Çok güzel görünüyorsun,” dedim.

“Bunu söylemek zorundasın, Defne. Sonuçta kızımsın.”

“Tam tersine. Yıllardır saçmaladığında bunu sana açıkça söyleyen de benim.”

Annem güldü.

Uzun zamandır özlediğim eski neşesini yeniden görmüştüm.

Restorana girdiğimizde sarımsak, domates, taze ekmek ve baharatların kokusu bizi karşıladı. Annem kapıda kısa bir an duraksadı. Sonra başını kaldırıp gülümsedi.

“Altmış beş yaşındayım. Artık makarnadan korkacak değilim.”

İlk saat harika geçti. Annem eski anılarını anlattı, benim tabağımdan ekmek aldı ve herkesi şaşırtarak ana yemekten önce tiramisu sipariş etti.