Altı yıl boyunca yan komşum olan yaşlı kadının su faturasını hiç kimseye hissettirmeden ödedim. Bu iyiliğimden asla haberi olmadığını sanıyordum. Ancak yanılmışım…

Benim adım Handan. Altmış bir yaşındayım, emekli lise kütüphanecisiyim. 1997 yılından beri Kardelen Sokak’taki müstakil evimde yalnız yaşıyorum. Bitişik komşum Adile Hanım ise 1972’den beri oradaydı. Eşi Levent Bey’i 2009’da kaybettikten sonra evi yavaş yavaş yıpranmaya başladı; bahçedeki güller kontrolden çıktı, kapıdaki lamba bozuldu. Ama Adile Hanım evini bırakmayı reddetti. O ev, onun bütün hayatıydı.

2019 yılının baharında, Adile Hanım 83 yaşındayken kapısında turuncu bir ihbarname fark ettim. Su idaresinden gelen bir kesinti uyarısıydı. Adile Hanım’ı gururuna yediremeyip susuz oturmayı tercih edecek kadar iyi tanıyordum. İhbarnameyi o görmeden topladım. O öğleden sonra faturayı ödedim ve sonraki 6 yıl boyunca her ay sessizce ödemeye devam ettim. Aylık tutar benim bütçemi sarsmıyordu ama bunu söylemek onun gururunu kırabilirdi. Bu yüzden hiçbir şey söylemedim.