Murat’ın elleri titriyordu. Zarfın içinden çıkan belgeleri tekrar tekrar çevirdi. Sadece birkaç sayfa vardı ama sanki bütün hayatı o kâğıtların arasında sıkışıp kalmıştı.

Salonda derin bir sessizlik oluştu.

Selin ne olduğunu anlamaya çalışarak Murat’ın koluna dokundu.

“Ne var o kâğıtlarda?” diye fısıldadı.

Murat cevap veremedi.

Bu kez Elif mikrofona yeniden uzandı.

“Merak edenler için ben açıklayayım.”

Herkes dikkat kesilmişti.

“Yaklaşık sekiz aydır babamın annemi aldattığını biliyordum. Önce inanmak istemedim. Ama davranışları değişince araştırmaya başladım. Öğrendiklerim sadece bir ilişki değildi.”

Murat öfkeyle bağırdı.

“Kes sesini!”

Elif sakinliğini bozmadı.

“Hayır baba. Kırk yıl boyunca annem sustu. Şimdi sıra bizde.”

Elindeki belgeleri havaya kaldırdı.

“Bunlar, babamın son üç yıldır aile şirketinden gizlice para aktardığını gösteren banka kayıtları. Ayrıca annemin haberi olmadan ortak malları kendi üzerine geçirmek için hazırlattığı sözleşmelerin kopyaları.”

Salondan şaşkınlık sesleri yükseldi.

Murat’ın iş ortaklarından biri ayağa kalktı.

“Bu doğru mu Murat?”

Murat konuşamadı.

Çünkü belgelerin altında kendi imzası vardı.

Elif devam etti.

“Üstelik bunlar sadece başlangıç.”

Zarfın içinden küçük bir flaş bellek çıkardı.

“Burada babamın muhasebecisiyle yaptığı konuşmalar, sahte devir işlemleri ve para transferleri bulunuyor.”

Bu kez Selin birkaç adım geriye çekildi.

“Murat… Sen bana sadece boşanacağını söylemiştin.”

Elif gözlerini Selin’e çevirdi.

“Sizin ilişkiniz bizi ilgilendirmiyor. Ama bu iş sadece bir ihanet değil. Annemin emeğini çalmaya çalıştı.”

Ben hâlâ olduğum yerde sessizce oturuyordum.

İçimdeki acı, yerini garip bir sakinliğe bırakmıştı.

Kırk yıl boyunca her kazancımızı birlikte elde etmiştik.

İlk evimizi alırken gece gündüz çalışmıştım.

Çocuklarımız büyürken kendi hayallerimden vazgeçmiştim.

Şimdi ise beni herkesin önünde aşağılayarak bütün emeklerimi de elimden almak istiyordu.

Ama belli ki kader başka bir plan hazırlamıştı.

Tam o sırada restoranın kapısı yeniden açıldı.

İçeri takım elbiseli iki kişi girdi.

Elif onları görünce başını salladı.

“Beni arayan siz miydiniz?” dedi adamlardan biri.

“Evet.”

Adam kendini tanıttı.

“Ben ailemizin avukatıyım.”

Yanındaki kişi ise mali denetim uzmanıydı.

Elif haftalar öncesinden her şeyi planlamıştı.

Babasının konuşmayı o gece yapacağını tahmin etmişti.

Çünkü Murat son günlerde sürekli “herkes gerçeği öğrenecek” diyordu.

Elif de kendi gerçeğini hazırlamıştı.

Avukat belgeleri masaya koydu.

“Murat Bey, eşiniz adına ihtiyati tedbir başvurusu bugün mahkeme tarafından kabul edildi. Ortak mal varlığının hiçbir kısmını devredemezsiniz.”

Murat’ın dizlerinin bağı çözüldü.

Sandalyeye oturdu.

Selin ise şaşkınlık içinde ona baktı.

“Sen bana bütün şirketin sana ait olduğunu söylemiştin.”

Murat başını eğdi.

İlk kez kendinden emin görünmüyordu.

İş ortaklarından biri sert bir sesle konuştu.

“Yarın ilk iş bağımsız denetim başlatıyoruz.”

Bir diğeri ekledi.

“Eğer anlatılanlar doğruysa ortaklığımız burada biter.”

Selin sessizce çantasını aldı.

“Murat… Ben yalancı biriyle yaşayamam.”

Murat kolundan tutmaya çalıştı