4 yıl yurt dışında çalıştından sonra

DOLAR

Alış: 49.66

Satış: 49.86

EURO

Alış: 55.38

Satış: 55.60

GBP

Alış: 66.04

Satış: 66.53

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 26.10.2026

4 yıl yurt dışında çalıştından sonra

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Dört yıldır her şeye siz karar verdiniz. Şimdi sıra bende.” Bu cümleyi söylediğim anda annemin yüzündeki ifade değişti. Az önce hâlâ bana açıklama yapabileceğini, birkaç bahane sıralayıp beni yeniden kandırabileceğini düşünüyordu. Ama telefonumun ekranında duran banka dökümlerini görünce bunun artık mümkün olmadığını anlamıştı. Şebnem dudaklarını ısırdı. “Abi, sen yanlış anlıyorsun…” Başımı ona çevirdim. “Dört yıl boyunca yanlış anladım zaten.” Sesimi yükseltmedim. Belki de onları en çok korkutan buydu. Çünkü bağırmıyordum. Sadece artık her şeyi biliyordum. Yelda hâlâ yanımda duruyordu. Omuzları titriyordu. Elini tuttuğumda parmaklarının buz gibi olduğunu fark ettim. “Üstünü değiştir,” dedim ona. “Hastaneye gidiyoruz.” Annem hemen araya girdi. “Şimdi mi? Bu saatte ne hastanesi?” Ona baktım. “On bir ay boyunca gitmesi gereken hastaneye.” Nadire sustu. Şebnem ise gözlerini kaçırdı. Yelda birkaç saniye bana baktıktan sonra fısıldadı: “Dosyalarım depoda.” Bu cümleyi duyduğumda içimde yeniden bir şey koptu. Karımın sağlık dosyaları bile evin içinde değildi. Depodaydı. Ben valizimi bıraktım, Yelda’nın koluna girdim ve birlikte arka tarafa yürüdük. Depo kapısını açtığımda gördüğüm manzarayı hayatım boyunca unutamayacağımı biliyordum. Daracık bir yatak. Eski bir battaniye. Bir plastik sandalye. Yarım şişe su. Ve köşede üst üste yığılmış hastane evrakları. Yelda dosyaları alırken yerde küçük bir poşet dikkatimi çekti. İçinden bazı reçeteler çıktı. Reçetelerin üzerinde ilaç isimleri ve tarihler vardı. Birçoğu aylar önce yazılmıştı. Ama ilaçlar alınmamıştı. “Bunları neden almadın?” Yelda cevap vermedi. Sadece gözlerini yere indirdi. Cevabı zaten biliyordum. Parası yoktu. Daha doğrusu, benim gönderdiğim para ona verilmemişti. O gece Yelda’yı özel bir hastaneye götürdüm. Doktorlar onu hemen yatırdı. Kan değerleri çok düşüktü. Tedavisi ciddi şekilde aksatılmıştı.

: Doktor, hastalığın kontrol altına alınmasının hâlâ mümkün olabileceğini söyledi ama zaman kaybedilmişti. “Ne kadar?” diye sordum. Doktor gözlüklerini çıkarıp masaya bıraktı. “En az altı ay.” Altı ay. Karımın belki de hayatını değiştirecek altı ay, annemin yeni arabası ve kız kardeşimin pahalı kıyafetleri uğruna kaybedilmişti. Hastane odasında Yelda uykuya daldığında telefonumu açtım. Kanada’dan dönmeden önce topladığım belgeleri yeniden inceledim. Aslında eve erken dönmemin sebebi sadece şirketten aldığım toplu ödeme değildi. Üç hafta önce banka beni aramıştı. Türkiye’deki hesabımdan alışılmadık miktarlarda para çekildiğini söylemişlerdi. İlk başta annemin ev için büyük bir masraf yaptığını düşündüm. Sonra dökümleri istedim. Ve garip bir şey fark ettim. Gönderdiğim paranın bir kısmı düzenli olarak başka bir hesaba aktarılıyordu. Hesap sahibinin adı: Şebnem Karaca. Kız kardeşim. Ama asıl şüpheli olan başka bir şeydi. Şebnem’in hesabından para birkaç gün sonra üçüncü bir hesaba geçiyordu. O hesabın sahibini tanımıyordum. Orhan Keskin. Ertesi sabah Şebnem’i aradım. “Orhan kim?” Telefondaki sessizlik birkaç saniye sürdü. Sonra kapattı. İşte o anda bunun sadece aile içindeki bir para meselesi olmadığını anladım Doğrudan bankaya gittim. Avukat tuttum. Yetki belgelerimi yeniledim. Ve gönderdiğim paranın artık annemin hesabına aktarılmaması için bütün otomatik talimatları iptal ettim. Ardından eve döndüm. İki gün sonra annemle Şebnem hastaneye geldiler. Yelda uyuyordu. Ben koridorda onları bekliyordum. Annem ellerini önünde birleştirip bana yaklaştı. “Cemil, biz aile değil miyiz?” Bu cümle karşısında neredeyse gülecektim. “Yelda da benim ailem.” Annemin yüzü gerildi. “O seni bize karşı doldurdu.” “Onun konuşmasına bile gerek kalmadı.” Telefonumu çıkarıp Orhan’ın banka bilgilerini gösterdim. Şebnem’in yüzü anında değişti. “Bu adam kim?” Şebnem susmaya devam etti. Annem ona baktı. O bakışta bir şey vardı. Korku. Ama bu kez bana karşı değil. Şebnem’e karşı. “Anne bilmiyor,” dedi Şebnem birden. Annem döndü. “Ne bilmiyorum?” Şebnem’in gözleri doldu. “Orhan benim nişanlımdı.” Kaşlarımı çattım. Daha önce bu isimden hiç bahsetmemişti. “Paraları ona mı gönderdin?” Şebnem başını salladı. “Bir kısmını.” “Ne için?” “Yatırım yapacağını söyledi.” Sinirle güldüm. “Benim karım tedavi olamazken sen benim paramla sevgiline yatırım mı yaptırdın?” Şebnem ağlamaya başladı. “Geri verecekti.” “Ne kadar gönderdin?” Şebnem cevap veremedi. Bankadan rakamı biliyordum. Yaklaşık dokuz yüz bin lira. Ama daha kötü bir şey vardı. Orhan bir ay önce bütün parasını çekmiş ve ortadan kaybolmuştu. Annem bunu öğrendiğinde koridordaki sandalyeye çöktü. Demek kızının yaptıklarını gerçekten bilmiyordu. Ama bu onu masum yapmıyordu. Çünkü Yelda’nın tedavisini kesen oydu. Onu depoya gönderen oydu. Kolyeyi boynuna takan oydu. Şebnem’e baktım. “Polise gideceğiz.” Başını hızla kaldırdı. “Abi, yapma.” “Ben yapmıyorum.” Telefonumu cebime koydum. “Siz yaptınız.” Sonraki haftalar, yıllardır görmek istemediğim gerçeklerin birer birer ortaya çıktığı günler oldu. Avukatım bütün hesap hareketlerini topladı. Şebnem’in Orhan’a gönderdiği paralar bulundu. Annemin benim adıma bazı faturaları olduğundan yüksek gösterdiği ortaya çıktı. Yelda’nın tedavi masrafları için bana gönderilen mesajların çoğunun da sahte olduğu anlaşıldı. Yelda’nın hastane için istediği para, bana “evin çatısı akıyor” diye anlatılmıştı. Bir keresinde bana “Yelda iyi, merak etme” yazdıkları gün, Yelda acil serviste baygın yatmıştı. Bunu öğrendiğim gece sabaha kadar uyuyamadım. Kendime sürekli aynı soruyu sordum. Ben bunu nasıl görmedim? Cevabı acıydı. Çünkü güvenmiştim. Yelda’ya değil. Yanlış insanlara. Üç ay sonra Yelda’nın tedavisi yeniden düzene girmişti. Saçları hâlâ çok kısaydı ama yüzüne az da olsa renk gelmişti. Bir sabah hastanenin küçük bahçesinde birlikte oturuyorduk. Elinde çay vardı. Uzun süre konuşmadı. Sonra bana baktı. “Beni neden bırakmadın?” Şaşırdım. “Ne demek o?” “Dört yıl boyunca sana hiçbir şey söylemedim.” Elini tuttum. “Bana söylemene izin vermemişler.” Yelda başını salladı. “Bazen telefonumu alıyorlardı. Bazen senin çok yoğun olduğunu söylüyorlardı. Sonra zaman geçtikçe… sana yük olmak istemedim.” Boğazım düğümlendi. “Sen benim yüküm değilsin.” Gözleri doldu. “Biliyorum artık.” Aylar geçti. Tedavi işe yaradı. Doktorlar hastalığın gerilediğini söylediğinde Yelda ağladı. Ben de ağladım. Ama hikâyenin en garip tarafı, paranın büyük kısmını geri alamamamızdı. Orhan bulunamadı. Şebnem hakkında soruşturma açıldı. Annem ise evi sattı. Borçların bir kısmı ödendi. Geri kalan parayı Yelda’nın tedavisi için kullandık. Bir yıl sonra bambaşka bir eve taşındık. Daha küçük bir evdi. Bahçesi bile yoktu. Ama ilk gece Yelda pencerenin önünde durup dışarı baktı ve gülümsedi. “Burası daha güzel.” “Eski ev çok daha büyüktü.” Başını salladı. “Ev büyük olduğu için yuva olmuyor.” Bu cümle içime oturdu. Dört yıl boyunca büyük bir ev kurmaya çalışmıştım. Daha fazla para kazanmaya. Daha iyi araba almaya. Daha rahat yaşamaya. Ama aslında en önemli şeyi unutmuştum. Bir insanın yanında olmak, ona para göndermekle aynı şey değildi. Yelda yanıma geldi. Saçları yeniden uzamıştı. Eskisi kadar uzun değildi ama artık aynaya bakarken başını saklamıyordu. Elimi tuttu. “Pişman mısın?” “Neden?” “Kanada’ya gittiğin için.” Bir süre düşündüm. “Evet.” Sonra başımı salladım. “Ama sadece gittiğim için değil.” Yelda bana baktı. “Dört yıl boyunca geleceğimizi satın alabileceğimi sandığım için.” Gülümsedi. “Şimdi ne düşünüyorsun?” Elini biraz daha sıkı tuttum. “Gelecek satın alınmıyor.” “Peki ne yapılıyor?” Pencereden dışarı baktım. Sabah güneşi yeni evimizin salonuna vuruyordu. “Birlikte yaşanıyor.” Yelda başını omzuma yasladı. O an anladım ki kaybettiğimiz para geri gelmeyebilirdi. Kaybettiğimiz yıllar da geri gelmeyecekti. Ailemle aramdaki bağ hiçbir zaman eskisi gibi olmayacaktı. Ama bazı şeyleri kurtarmak için geçmişi düzeltmek gerekmiyordu. Bazen sadece aynı hatayı bir daha yapmamaya karar vermek yetiyordu. Ben dört yıl boyunca aileme para göndermiştim. Ama sonunda öğrendiğim şey şuydu: Bir insanı gerçekten korumak istiyorsanız, yalnızca ona bir gelecek hazırlamaya çalışmazsınız. O geleceğe giderken yanında da yürürsünüz. Ve bu kez… Yelda’yı hiçbir yere yalnız göndermeyecektim.

Haberin Devamı

4 yıl yurt dışında çalıştından sonra

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Dul bir baba, kucağında uyuyan kızıyla kendi otelinden geri çevrildi