Otuz iki yıldır ailem beni hep yalnız, başarısız ve küçük kız kardeşim Hazal’ın lüks hayatını parlatmaya yarayan bir figüran gibi gördü. Hazal’ın yüzlerce davetlinin katıldığı görkemli düğünü de benim için yine sahte gülümsemelerin ardına saklanacağım gecelerden biri olacaktı.

Ancak babam Haluk Bey mikrofonu eline aldığında her şey değişti. Bütün salona duyuracak bir ses tonuyla, “Bakın, Cansu burada! Yine yapayalnız… Kız kardeşinin bu mutlu gününde bile yanına bir adam bulamamış,” dedi. Bütün salon kahkahalara boğuldu.

Nefes almak için terastaki süs havuzunun kenarına çekildim. Ama babam peşimi bırakmadı. Omuzlarımdan tutup kulağıma eğilerek, “Suratını asmayı kes, ortamın havasını bozuyorsun,” dedi ve beni sertçe arkaya doğru itti. Topuklu ayakkabım kaydı ve buz gibi suyun içine düştüm. Yeşil elbisem üzerime yapışmış, ağırlaşmış ve mahvolmuştu.

En acısı soğuk su değil, salondan yükselen alkış sesleriydi. Kimse yardıma koşmadı; babam elinde mikrofonla harika bir espri yapmış gibi gülümsüyordu.