19 yaşındaki kızım, nişanlanacağım adam hakkında söylediği şeyle beni dehşete düşürdü.

Eşimden ayrılalı neredeyse on yıl olmuştu. O günden sonra hayatımın merkezinde yalnızca kızım Duru vardı. Onu tek başıma büyütmüş, okuluna, arkadaşlarına, hayallerine yetişmeye çalışırken kendi hayatımı hep ikinci plana atmıştım.

Bu yüzden Levent’le tanıştığımda, uzun yıllar sonra ilk kez birinin bana yalnızca “anne” olarak değil, bir kadın olarak baktığını hissettim.

Levent 46 yaşındaydı. Sakin konuşan, ölçülü davranan, iyi giyinen bir adamdı. Bir inşaat şirketinde proje yöneticisi olarak çalışıyordu. İlk tanıştığımız günden itibaren aceleci davranmadı. Bana çiçekler gönderdi, iş çıkışı kahve içmeye götürdü, doğum günümü unutmadı.

En önemlisi de Duru’ya karşı saygılıydı.

En azından ben öyle sanıyordum.

İlişkimizin sekizinci ayında bana evlenme teklif etti.

Bunu şık bir restoranda, herkesin içinde yapmadı. Evimin balkonunda, yağmurdan sonra şehrin ışıklarını izlerken cebinden küçük bir kutu çıkardı.

“Hayatının kalanını benimle paylaşır mısın?” dedi.

Gözlerim dolmuştu.

Evet dedim.

Ertesi akşam Duru’ya haber vermek için sabırsızlanıyordum. Üniversitenin ilk yılındaydı ama bizimle yaşıyordu. Eve geldiğinde mutfakta oturuyordum. Parmağımdaki yüzüğü görür görmez durdu.

Yüzünde beklediğim sevinç yoktu.

“Anne…” dedi.

Gülümsedim.

“Levent’le nişanlandık.”

Duru’nun yüzü bir anda bembeyaz oldu.

Elindeki çantayı sandalyeye bıraktı.

“Ne zaman?”

“Dün gece.”

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra kapıya doğru yürüdü.

“Duru?”

Arkasını dönmeden, “Ben biraz hava alacağım,” dedi.

Onu yakalayıp kolundan tuttum.

“Bir sorun mu var?”

Kızım gözlerimin içine baktı.

O bakışı hayatım boyunca unutamayacağım.

Korkuyordu.

Gerçekten korkuyordu.

“Anne, onunla evlenemezsin.”

Bir an gülümsemeye çalıştım.

“Levent’le aranızda bir şey mi oldu?”

Duru dudaklarını birbirine bastırdı.

“Bana kızmayacağına söz ver.”

İçime kötü bir his çöktü.

“Söz.”

“Levent sandığın kişi değil.”

Kalbim hızlandı.