19 yaşındaydım. Köyde herkes beni kilomla tanırdı. Adımı söylemek yerine “şişman kız” diyenler bile vardı. Çocukluğumdan beri insanların bakışlarına, fısıldaşmalarına ve arkamdan yapılan şakalara alışmıştım ama alışmak, acımadığı anlamına gelmiyordu.

Benim adım Gülşen’di.

Babam yıllar önce ölmüştü. Annemle birlikte köyün kenarındaki kerpiç evde yaşıyorduk. Annem geçimini komşuların tarlalarında çalışarak sağlıyor, ben de evde dikiş dikerek ona destek olmaya çalışıyordum. Çok dışarı çıkmazdım. Çünkü meydana indiğimde genç kızların beni süzdüğünü, bazı delikanlıların da birbirlerine dirsek atarak güldüğünü görürdüm.

Bir gün annem eve bembeyaz bir yüzle geldi.

Elindeki tülbendi masanın üzerine bıraktı.

“Gülşen,” dedi. “Seni istemeye gelecekler.”

Önce şaka yaptığını sandım.

“Kim beni isteyecek anne?”

Annem gözlerini kaçırdı.

“Köyün ağası… Ferit Ağa.”

Elimdeki iğne yere düştü.

Ferit Ağa kırk yaşındaydı. Köyün en büyük toprakları ona aitti. Yüzlerce dönüm tarlası, hayvanları, traktörleri, çalışanları vardı. Köyde onun haberi olmadan neredeyse hiçbir iş yapılmazdı.

Ama asıl şaşırdığım şey, böyle bir adamın neden beni istediğiydi.

Ferit Ağa daha önce hiç evlenmemişti. Köyün en güzel kızlarının aileleri yıllarca onun kapısını aşındırmıştı. Buna rağmen hiçbirini kabul etmemişti.

“Anne, benimle dalga geçme.”

“Dalga geçmiyorum kızım. Yarın akşam geliyorlar.”

O gece uyuyamadım.

Bir yanım korkuyordu. Diğer yanım ise hayatımda ilk kez birinin beni gerçekten seçmiş olabileceğine inanmak istiyordu.

Ertesi akşam Ferit Ağa ailesiyle birlikte geldi.

Uzun boylu, ciddi bakışlı bir adamdı. Herkes konuşurken o fazla söz söylemedi. Bir ara göz göze geldik. Ben hemen başımı eğdim.

Kahveler içildikten sonra Ferit Ağa beklenmedik bir şey yaptı.

“Gülşen’le yalnız konuşmak istiyorum.”

Köyümüzde böyle şeyler pek alışılmış değildi ama annem kabul etti.

Avluya çıktık.

Ferit Ağa karşıma geçti.

“Bu evlilik için seni zorlayan var mı?” diye sordu.

Başımı kaldırdım.