Tam 15 yıl boyunca her yılbaşı kutlamasında ailem beni “unutmayı” bir alışkanlık haline getirdi. Bir kez değil, iki kez değil… Tam on beş yıl.

Her yıl gerçeği aynı şekilde öğrenirdim: Gece yarısı Instagram’a yüklenen fotoğraflar, birbirine uyan rengârenk pijamalarıyla poz veren kuzenler, elde şarap kadehleriyle gülümseyen yengeler ve tavana kadar uzanan devasa çam ağacının yanında gururla duran anne babam. Fotoğrafın altına mutlaka şu not düşülürdü: “Tüm aile bir arada olmaktan daha güzel bir şey yok.”

Tüm aile oradaydı. Bir tek ben hariç.

Hesap soracak olsam annem Sevim Hanım iç çekip, “Ah kızım, senin işlerinin çok yoğun olduğunu düşündük,” derdi. Babam Vedat Bey, “Yılbaşını alınganlık yapıp tatsızlığa dönüştürme,” diye geçiştirirdi. Kız kardeşim Leyla ise “Zaten ortama hep tuhaf bir enerji getiriyorsun,” diyerek kestirip atardı.

Zamanla sormayı da beklemeyi de bıraktım. Yılbaşı gecelerini tek başıma kiralık küçük dairelerde, nöbetçi kaldığım hastane koridorlarında ve bir defasında kaloriferi bozulan arabamda, kimseyi rahatsız etmemek için yol kenarında geçirdim.