“Geç kaldıysanız ıstakozun kafasını yersiniz; eti asıl aile içindi,” dedi kayınvalidem Beatrice, en sevdiği yarışma programından gözünü bile ayırmadan.

Mutfak kapısının eşiğinde duruyordum, kuaför üniformam hâlâ saç boyası, ağartıcı ve kendi yorgunluğumun keskin kokusuyla ağırlaşmıştı.

Saat neredeyse gece ondu ve on iki saatten fazla bir süredir aralıksız ayakta durmuş, saç yıkamış, sandalyelerin arkasında durmuş ve belim kırılacak gibi hissetmeme rağmen parlak bir gülümseme takınmıştım.

Uzun ve yorucu bir günün ardından beş yaşındaki oğlum Oliver’ın nihayet özel bir akşam yemeğinin tadını çıkarabileceği umuduyla kapıdan içeri girmiştim.

O sabah, daha kuaför salonumun kapılarını açmadan önce, kesinlikle karşılayamayacağım kadar pahalı, devasa beş ıstakoz almak için sahil pazarından geçmiştim.

O kadar para harcamak gerçekten banka hesabımı zorladı, ama aklımdan sürekli küçük oğlumun eşim Thomas ve evin diğer fertleriyle birlikte besleyici bir yemek yediği görüntüsü geçiyordu.

Hatta kayınvalidem Beatrice’i ve altı aylık hamile olan ve sürekli olarak yoğun yemek aşermelerinden yakınan kocamın kız kardeşi Cassandra’yı bile düşünmüştüm.

“Beatrice, bu ıstakozları burada bırakıyorum, bu akşam yemeğimiz için sarımsaklı tereyağıyla hazırla,” demiştim o sabah, sesim heyecanla doluydu.

“Lütfen Oliver’ın etin iyi bir kısmını yediğinden emin olun, çünkü besine gerçekten ihtiyacı var,” diye ekledim, umarım bu seferlik beni dinler diye.

Bana o yapmacık, sahte gülümsemeyle baktı; bu gülümsemeyi ancak fazladan para veya lüks yiyecekler gördüğünde kullanırdı.

“Hiç endişelenme canım, ailenin her şeyinin kusursuz bir şekilde halledilmesini sağlayacağım,” diye söz vermişti bana.

Ancak o gece nihayet oturma odasına girdiğimde, tam bir kaos ve bariz bir saygısızlık manzarasıyla karşılaştım.

Oda, boş bira kutuları, buruşmuş limon kabukları, kirli peçeteler ve son lokması bile alınmış tabaklarla tamamen doluydu.

Thomas, gömleğinin düğmeleri açık bir şekilde uzanmış, dudaklarından sarkan bir kürdanla telefonunda gezinirken koltuğun üzerinde duruyordu.

Beatrice hâlâ acı soslu artmış bir tortilla parçasını çiğniyordu ve üçüncü üç aylık dönemine yaklaşan Cassandra ise parmaklarındaki tereyağı kalıntılarını resmen emiyordu.

“Ah, baldızım, daha önce burada olmalıydın çünkü o ıstakozlar kesinlikle muhteşemdi,” dedi Cassandra, memnuniyet dolu, bencil bir kahkaha atarak.

“İki tanesini tek başıma yedim ve bu kadar kaliteli bir öğünden sonra bebeğin şimdi çok daha güçlü hissettiğinden oldukça eminim,” diye devam etti, bana en ufak bir suçluluk belirtisi göstermeden bakarak.