-
- Yıllar boyunca eşim Murat, çocuklarımızın neden onun ailesiyle yaz tatillerine katılamadığını hep aynı sözlerle açıkladı. Bunun aile geleneği olduğunu, yalnızca kendi anne babası, kardeşleri ve kuzenlerinin katıldığı özel bir buluşma düzenlediklerini söylüyordu. Ben de huzurumuz bozulmasın diye bu açıklamaya inanmayı seçtim. Ancak içimde her zaman cevabını bulamadığım bir soru vardı. İlk yaz tatili kaçırdığımızda kızımız Elif henüz dört yaşındaydı. Babası ona pembe bir plastik kum küreği almış ve “Seneye birlikte denize gideceğiz.” diye söz vermişti. O küçük kürek yıllarca odasında kaldı. Fakat o “seneye” hiç gelmedi. Aradan tam on bir yıl geçti. Elif on beş, küçük oğlumuz Can ise on bir yaşına geldi. İkisi de artık babalarının bavul hazırladığını görünce umutlanmamayı öğrenmişti. Bir gün Murat yine yaz tatiline hazırlanırken Elif sessizce sordu: “Babacığım, Zeynep de geliyor mu?” Zeynep, Murat’ın ilk evliliğinden olan kızıydı. Ben onun varlığını biliyordum. Murat ise eski eşi Aslı ile sadece kızları için görüştüğünü söylerdi.
-
- Bilmiyorum.” dedi. “Öz kızının gelip gelmeyeceğini bilmiyor musun?” diye sordum. Konuyu yine geçiştirdi. Can ise her zamanki masum sorusunu sordu. “Biz hiç gelemeyecek miyiz?” Murat sadece gülümsedi. “Bizim ailede tatiller hep böyle olur.” Ben ise ilk kez sessiz kalmadım. “Bir yaz gelenek olabilir ama on bir yaz bilinçli bir tercihtir.” Murat yine konuşmayı bitirip evden çıktı. Kapı kapanınca Can omuz silkti. “Boş ver anne, zaten bizi götürmeyeceğini biliyordum.” Elif ise gözyaşlarını tutamıyordu. “Eskiden sormazsam üzülmem sanıyordum.” O gün birkaç saat sonra sosyal medyada paylaşılan bir fotoğraf her şeyi değiştirdi. Murat, anne babası, kardeşleri, kuzenleri, eski eşi Aslı ve ilk evliliğinden olan kızı Zeynep aynı karede mutlulukla gülümsüyordu. Elif uzun süre ekrana baktı. “Demek Zeynep aileden sayılıyor ama biz sayılmıyoruz.” Sonra bana döndü. “Anne… Ben sadece neyi yanlış yaptığımızı öğrenmek istiyorum.” İşte o an yıllardır koruduğum sessizliğim sona erdi. Kayınvalidem Fatma Hanım’ı aradım. “Çocuklarımı neden hiç davet etmediniz?” Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu. Sonra duyduklarım hayatımı değiştirdi. “Biz sizi her yıl bekledik.” dedi. “Ne?” “Murat bize senin gelmek istemediğini söyledi. Eski eşiyle aynı ortamda bulunmak istemediğini, çocukların da karışmasını istemediğini anlattı.” Elimden telefon düşecek gibi oldu. Ben böyle bir şey söylememiştim. Fatma Hanım ise gözyaşları içinde devam etti. “Biz torunlarımızı istemediğimizi hiç düşünmedik. Tam tersine sizin bizi reddettiğinizi sandık.” Bunun üzerine çocukları alıp aynı gün yazlığa gitmeye karar verdim. Yanıma yıllardır sakladığım o pembe plastik küreği de aldım. Yazlığa vardığımızda Murat’ın annesi ve babası bizi kapıda karşıladı. İkisi de yaşananlardan habersizdi. Bir süre sonra Murat bizi görünce yüzü bembeyaz oldu. “Şimdi sırası değil.” “On bir yıldır sırası gelmedi zaten.” dedim. Herkesin önünde gerçekler konuşuldu. Murat hem bana ailemizin gelmesini istemediklerini söylemiş, hem de ailesine benim uzak durmak istediğimi anlatmıştı. Böylece kimse birbirine gerçeği sormamıştı. Eski eşi Aslı bile şaşkındı. “Ben hep senin böyle istediğini sandım.” dedi. Murat ise her zamanki bahanesine sığındı. “Herkesi idare etmeye çalışıyordum.” Ama artık kimse buna inanmıyordu. Elif babasına dönüp yıllardır içinde tuttuğu cümleyi söyledi. “Ben küçükken babaannemin beni sevmediğini sanıyordum. Sonra büyüyünce senin beni sevmediğini düşünmeye başladım.” Can ise sessizce bana sarıldı. “Anne eve gidelim.” O gün çocuklarımı alıp döndüm. Bir hafta sonra hukuki süreci başlattım. İlk kez kendi hayatımla ilgili kararları başkasını üzmemek için ertelemedim. Murat evden ayrıldı. Ancak asıl değişim bundan sonra başladı. Fatma Hanım ve dedeleri çocuklarla doğrudan iletişim kurmaya başladı. Kimse affedilmeyi istemedi. Önce güven inşa etmeye çalıştılar. Bir ay sonra ellerinde üç tane aynı mavi tişörtle kapımıza geldiler. “Bu tişörtlerden aslında hepiniz için hazırlanmıştı.” dedi Fatma Hanım. “Keşke bunu yıllar önce söyleyebilseydik.” Elif tişörtlerden birini bana uzattı. “Anne, bu kez aile fotoğrafını birlikte çekelim.” Arka bahçede ilk kez hepimiz aynı karede yer aldık. Deniz yoktu. Kumsal yoktu. Şemsiyeler yoktu. Ama çocuklarım ilk kez bir ekranın arkasından başkalarının mutluluğunu izlemek yerine o mutluluğun içinde yer alıyordu. Murat’ın yıllarca kurduğu yalanlar tek bir günde çöktü. Çünkü insanlar sonunda birbirleriyle doğrudan konuşmuştu. O yaz çocuklarım denizi değil, ait olduklarını hissetmeyi kazandı. Ben ise en önemli gerçeği öğrendim. Sessizlik huzur değildir. Gerçeklerin üzerini örtmek aileyi korumaz. Çocuklara verilen en büyük zarar, onların yaşadığı kırgınlığın önemsiz olduğuna inandırılmasıdır. Ve bazen yeni bir başlangıç, yıllarca söylenmeyen tek bir gerçeğin cesaretle dile getirilmesiyle başlar.