-
- “On yılının tadını çıkar Elif! Geride bıraktığın serveti Büşra ile nasıl harcayacağımızı çok iyi biliyoruz.” İzmir Adliyesi’nin soğuk koridorunda, ellerime kelepçe takılırken sekiz yıllık kocam Mert bu sözleri yüzüme karşı alaycı bir tebessümle söyledi. Yanında benden yaşça küçük sevgilisi Büşra vardı. Finans müdürü olarak çalıştığım gayrimenkul şirketinde zimmetime iki milyon dolar geçirmekle suçlanıyordum. Oysa paraya tek bir dokunuşum bile olmamıştı. Dijital imzalar, bilgisayar girişleri ve sahte faturalar… Mert, aylarca uğraşarak tüm delilleri üzerime yıkacak kusursuz bir kumpas kurmuştu. “Lütfen altı yaşındaki oğlumuz Umut’a iyi bak,” diye fısıldayabildim. Mert ise soğuk bir kahkaha atarak, “Hüküm giymiş bir suçlunun anne kalıp kalamayacağına mahkeme karar verir,” dedi. Cezaevine nakil aracına götürülürken, yanında yürüdüğüm yaşlı güvenlik görevlisi Hüseyin Efendi’ye yaklaştım. Kameraların görmediği kör noktada eline sıkıca katlanmış bir kâğıt tutuşturdum. “Lütfen bu numarayı arayın. İş insanı Kenan Büyüker’e kızının kumpasa uğradığını söyleyin,” dedim. Kenan Büyüker, Türkiye’nin en büyük inşaat devlerinden biriydi ve benim ölen annemin yıllarca sakladığı öz babamdı. Nakil aracı cezaevi kapısına varmadan hemen önce siren sesleriyle durduruldu. Babam Kenan Büyüker; avukat ordusu, üst düzey yetkililer ve acil infazı durdurma kararıyla oradaydı. Transferim durduruldu. Babamın lüks aracına bindiğimde bana tek bir şey söyledi: “Kocan şirketten iki milyon dolar çaldığını sanıyor ama o para benim şirket üzerinden yürüttüğüm özel fondı. Yani Mert, kimin parasını çaldığını bile bilmiyor.” Ancak kabus bununla sınırlı değildi. Babam, ben yargılanırken kocam Mert’in sahte vekâletnameyle üzerime olan evi sattığını açıkladı. Evi satın alan kişi ise kendi öz annem Leyla’ydı! Hemen ertesi gün annemin karşısına çıktım.
-
- Annem, kocam Mert ile iş birliği yaptığını, benim aleyhime yalancı şahitlik yapması karşılığında Mert’in evi kendisine devrettiğini utanmadan itiraf etti. Fakat aceleyle yaptıkları sahte vekâletnamenin saatinde ben mahkeme salonundaydım. Avukatlarımız bu sahtekârlığı anında kanıtladı. Ardından daha korkunç bir gerçek ortaya çıktı. Mert, oğlum Umut’un velayetini almak için başvurmuştu. Ancak avukatlarımızın ulaştığı tıp raporlarına göre Mert yıllar önce kısır olduğunu öğrenmiş, tüp bebek tedavisinde anonim donör kullanılmasına izin vermiş ve annem Leyla ile birlikte belgeleri benden gizlemişti. Mert, oğlumun öz oğlu olmadığını bildiği halde yıllarca babalık rolü oynamış ve bunu bana karşı koz olarak saklamıştı. Olaylar büyürken Mert, babamı eski bir ses kaydıyla tehdit etmeye kalkıştı. Yıllar önce şüpheli bir kazada ölen iş ortağı Vedat’ın ölümünden babamı sorumlu tutuyordu. Tam bu sırada kapımız çaldı. İçeri giren kişi, Mert’in sevgilisi Büşra’ydı. Büşra’nın elinde eski bir fotoğraf vardı ve gözyaşları içinde şöyle dedi: “Mert benim kim olduğumu bilmiyor… Ölen Vedat benim ağabeyimdi!”Büşra, adliyedeki kibirli tavrından tamamen sıyrılmıştı. Ağabeyinin ölümünden yıllarca babam Kenan’ı sorumlu tuttuğunu, bu yüzden intikam almak için Mert’in hayatına girdiğini itiraf etti. Ancak Mert’in evindeki eski arşivleri karıştırırken, kocamın beni hapse attırmak için kurduğu sahtekârlıkları fark etmişti. Babamın ses uzmanları Mert’in tehdit için kullandığı ses kaydını incelediğinde, kaydın montajlandığı anlaşıldı. Orijinal kayıtta babam “Vedat’ı projeden çıkarın ama sakın kanun dışı bir şey yapmayın” diyordu. İşin en çarpıcı yanı, kazadaki aracın frenlerini bozan kişinin Mert’in merhum babası Davut olduğu mahkeme tutanaklarıyla belgelendi. Büşra, ağabeyinin gerçek katilinin aslında Mert’in kendi ailesi olduğunu öğrenince yıkıldı ve tüm belgeleri savcılığa teslim etti. Polis Mert ve annem Leyla için yakalama kararı çıkardı. Köşeye sıkışan Mert, beni arayarak Bolu Abant’taki dağ evine tek başıma gelmemi söylerken annemi rehin tuttuğunu iddia etti. Polis ve özel harekât ekipleriyle dağ evini kuşattık. İçeri girdiğimde annem Leyla hiç de rehin gibi durmuyordu; gayet rahat bir şekilde kahvesini yudumluyordu. Mert ile aralarındaki samimiyeti gördüğümde midem bulandı. Annem yüzüme bakıp soğuk bir gülümsemeyle, “Mert ile dört yıldır birlikteyiz Elif. Sen sadece kariyerinle ilgilendin, beni hiç önemsemedin. Mert bana hak ettiğim değeri verdi,” dedi. Öz annem, sırf kendi lüks sevdası ve kıskançlığı yüzünden öz kızını 10 yıl hapse göndermeyi kabul etmişti! Annem, sahte tanıklık yaptığını, vekâletnameyi bizzat taklit ettiğini ve kumpasın her detayını bildiğini kibirle yüzüme haykırdı. Ancak bilmediği bir şey vardı: Ceketimin yakasındaki küçük broşta kablosuz bir dinleme cihazı vardı ve tüm konuşmalar dışarıdaki polis ekiplerine canlı olarak aktarılıyordu. Polis içeri baskın yaptığında Mert panikledi. Annemi sertçe yere fırlatarak “Her şey senin yüzünden oldu, ihtiyar bunak!” diye bağırdı. Annem o an nasıl bir canavarla iş birliği yaptığını anladı ama artık çok geçti. Beş ay sonra İzmir Adliyesi’ne bu kez başı dik, aklanmış bir kadın olarak girdim. Mert; nitelikli dolandırıcılık, evrakta sahtecilik, şantaj ve kimlik hırsızlığından 24 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Benden merhamet dilendiğinde ona sadece, “Bir hayatı çalmanın bedeli ödenir,” dedim. Annem Leyla ise kumpasa doğrudan iştirak etmekten 8 yıl hapis cezası aldı. El koydukları evimi geri aldım, oğlum Umut’un tek yetkili velayetini elde ettim. Yıllar sonra öz babam Kenan ile aramızda kopmaz, samimi bir bağ kuruldu. Bana yardım eden güvenlik görevlisi Hüseyin Efendi’yi de unutmadık; babam onu şirketimizde yüksek maaşlı güvenlik müdürü olarak göreve getirdi. Bana 10 yıl ceza verdirip hayatımı çalacaklarını sananlar, kendi kazdıkları kuyuya düştüler. Şimdi oğlum Umut’un elini sımsıkı tutarak adliye merdivenlerinden inerken, geleceğe huzur ve güvenle bakıyorum.