Bunun yerine onu sakince inceledi.

“Yeni sahibi siz olmalısınız,” dedi.

“Adım Iris Quaid. Buraya ben bakıyorum.”

Nolan anlamakta zorlandı.

“Bakıyor muydunuz?” diye sordu. “Kim için?”

Onu dikkatlice inceledi, aldatma aradı ama sadece sessiz bir kararlılık gördü.

“Satıcı burada kimsenin yaşadığını söylemedi.”

Iris merdivenlerden yavaşça indi, hareketleri kontrollü ve dikkatliydi.

“Boon Carter bu çiftlik hakkında her şeyi bilmiyor,” dedi.

“Bu topraklar hakkında, tapuda yazılanlardan daha derine inen şeyler var.”

Pencereye yürüdü ve perdeyi çekti.

Camın ötesinde geniş ve boş bir çayır uzanıyordu.

“Üç yıldır buradayım,” dedi. “Gidecek başka yerim yokken burası hayatımı kurtardı. Çatıyı onardım, kuyuyu temizledim ve çitleri tamir ettim.”

Ona doğru baktı.

“Sanırım birbirimize sahip çıktığımızı söyleyebiliriz.”

Nolan, özenle planladığı geleceğinin ayaklarının altında kaydığını hissetti.

Beş yıldır kendi arazisini satın almak için ayırabildiği her kuruşu biriktirmişti. Terk edilmiş ve harap haldeki bu çiftlik, sonunda kalıcı bir şey inşa etme şansını temsil ediyordu.

Şimdi ise hayal çok daha karmaşık bir hal almıştı.

“Carter neden bir dolara sattı?” diye sordu Nolan.

Iris tereddüt etti.

İlk kez yüzünde bir korku belirdi.

“Çünkü,” dedi sessizce, “burada olduğumu bilen tek kişi o değil.”

“Ve diğerleri… onlar anlaşma yapmak için gelmiyorlar.”

Nolan, öğleden sonra ışığı tozlu tahta zemin üzerinde solarken yıpranmış deri çantasını masaya koydu.

“Seni kim almaya geliyor?” diye sordu.

Iris ellerini sıkıca kenetledi.

“Onlara ait bir şeyi aldığımı düşünen adamlar.”

“Aldın mı?”

Tereddüt etmeden gözlerine baktı.

“Evet.”

“Ama o şey, onlar sahiplenmeden çok önce bana aitti.”

Devam ederken sesi yumuşadı.

“Babamın bir altın madeni vardı. Bir maden kazasında öldü. Sonra bu adamlar sahte belgelerle gelip her şeyini onlara borçlu olduğunu söylediler. Evimizi, arazimizi, her şeyimizi aldılar.”

Nolan yüzündeki ifadeyi tanıdı.

Karısının ölümünden sonraki en kötü yıllarda kendi yansımasında gördüğü aynı ifadeydi.

“Yani sana ait olanı geri aldın,” dedi sessizce.

“İddiamızın meşru olduğunu kanıtlayan asıl tapu ve kadastro haritalarını aldım.”

Acı bir kahkaha attı.

“Eğer mahkemeye ulaşırlarsa, faaliyetlerini mahvedecek belgeler bunlar.”

Nolan cevap veremeden, yaklaşan at ayak sesleri ovayı kapladı.

İkisi de pencereye döndü.

Ana patikadan üç atlı yaklaşıyordu.

Hala uzaktaydılar ama açıkça çiftliğe doğru gidiyorlardı.

“Onlar mı?” diye sordu Nolan.

Iris atlıları dikkatlice inceledi.

“Hayır,” dedi yavaşça.

“Ama bir şey arıyorlar.”…

“Hayır,” dedi yavaşça.
“Ama onlar bir şey arıyorlar.”
Biniciler sonunda evden yaklaşık elli metre uzakta durdular.
Tehdit edecek kadar yakın.
Doğrudan çatışmadan kaçınacak kadar uzak.
“Bu Wade Harper,” diye fısıldadı Iris.
“Maddox kardeşler için çalışıyor.”
Adamlar dağılarak çiftlik evinin etrafında gevşek bir yarım daire oluşturdular.
Hareketleri planlı ve bilinçliydi.
Onlar nihayet avlarını bulmuş avcılardı.
“Onlardan tam olarak ne aldınız?” diye sordu Nolan.
Iris şöminenin yanına diz çöktü ve gevşemiş bir döşeme tahtasını kaldırdı.
Gizli bölmeden deri bir kese ve kumaşa sarılı bir tomar kağıt çıkardı.
“Bölgedeki en zengin altın madenine ait tapu,” dedi…