Genç yaşta hamile ve yalnız kalmıştı bayan. Karnında büyüyen bebeğin sevincini, kocasının yokluğu gölge gibi örtüyordu üstüne. Daha dün gibi aklındaydı; eş güdümlü kurdukları hayaller, sıcacık gülüşleri… Şimdi ise geriye yalnızca mezar taşına ykatiyennan bir gövde, gözü ihtiyar bir bayan kalmıştı. Serin bir sonbahar sabahında mezarlığa geldi. Yapraklar altın ve kehribar renkleriyle toprağı kaplamış, rüzgâr mezarlığın sessizliğine içli bir şarkı katmıştı. Kadın, taşın üstüne titreyen ellerini koyduğunda yüreğinin sızısı daha da arttı. İçinden bir ses, “Yalnız değilsin” dese de gözlerinden süzülen yaşlar bu teselliyi inkâr ediyordu. Tam o sırada göz ucuna yaprakların arasında kalmış eski bir cüzdan ilişti. Önce irkildi, sonra yavaşça eğilip aldı eline. Yılların yıprattığı derisi, çatlamış kenarlarıyla sanki çok şey görmüş gibiydi. Kadın derin bir soluk aldı. Mezarlık sessizdi, rüzgâr dışında hiçbir ses yoktu. Cüzdanı açmaya cesaret eder iken kalbi süratle çarpıyordu. Ve açtığında… Gördüğü şey karşısında gözlerine inanamadı…