-
- KÖPEKLER EZAN SESİNE NİÇİN ULUR? Bilim insanları sonucunda köpeklerin ulumasının sebebini meydana çıkardı….Köpekler özellikle şahit bulunduğumuz sokak köpekleri ezan okunduğu vakit ulumaya başlar. Peki, namacıyla ezan okunduğunda ulurlar? Herkesin merak ettiği sorulardan biri ezan sesine köpeklerin namacıyla uluduğudur. Detaylar haberin devamındadır..
-
- Gündelik yaşantımız amacıylade genelde çoğumuzun şahit bulunduğu fakat mana veremediği durumlardan birisi de ezan okunurken duyduğumuz köpek uluma sesleridir. Genellikle de sabah namazı vaktinde rastladığımız bu ulumanın hayra mı yoksa şerre mi işaret bulunduğu merak edilebilmektedir. Sahih hadis-i şerif kaynaklarına bakıp hareket ettiğimizde ise kuşkusuz ki ezanda köpeklerin havlamasının bir hikmeti vardır. Öyle ki Sevgili Peygamberimiz (SAV), hadis-i şerifte şu şekilde buyurmaktadır: “Namaz amacıyla ezân okunduğu vakit şeytan oradan sesli sesli yellenerek uzaklaşır, ezânı duyamayacağı yere kadar kaçar. Ezân tamamlanınca geri gelir. Kâmet başlayınca gene uzaklaşır, bittiğinde ise geri dönüp şahıs ile kalbinin arasına girer ve: «Şunu hatırla, bunu düşün!» diye aklında daha evvelce hiç olmayan şeylerle vesvese verir. Öyle ki (buna kapılan) şahıs kaç rekât kıldığını bilemeyecek hâle gelir.” (Buhârî, Ezân, 4; Müslim, Salât, 19) EZAN OKUNURKEN KÖPEKLERİN HAVLAMASI NE ANLAMA GELİR? Yukarıdaki hadis-i şerife baktığımızda ezan okunurken şeytanın koşar ismim uzaklaştığını görürüz. Bu esnada uluyarak ya da havlayarak görmediğimizi gören, duymadığımızı duyan hayvanlardan biri olan köpekler gördükleri ya da duydukları bazı cisimlerden kaynaklı ürkebilir. Ezan okurken şeytanların kaçtığı hadis-i şerif ile bildirilmiştir. (Buhârî, Ezân 4) Dolayısıyla ezan okunurken köpeğin uluması hayra alamet olarak yorulabilmektedir; şeytanların kaçışını görmüş olabilirler.Hz. Cabir (r.ah) anlatıyor: “Resulullah (SAV) buyurdular ki: “Geceleyin köpeklerin havlamasını ve merkeplerin anırmasını işittiğiniz vakit, şeytandan Allah’a sığının. Çünkü onlar, sizlerin görmediklerinizi görürler.” (Ebu Davud, Edeb, 105-106, no: 5103)